Internet Download Manager 5.12 Build 11
Anti-Netcut
Winrar3.80
Sandbox
Firefox3.5.2
Nero.7.Lite.v7.7.5.1.Micro.Edition
PHPDesigner2007Professional5.31
DAEMONTools4.0.9.1
RegistryFixIt.4.0.1
Recover.MyFiles.v3.98.5285
WinXP.Manager.v5.1.1
PCOnPointVer.4.1
ComodoBOCleanAnti-Malware4.23
BySoftFreeRAM4.0.4.83
UltraISOPremiumEdition8.6.2
MOBILedit2.3.0.7
UltimateZip2007.v3.2
EasyCD-DAExtractor10.0.6
WinZip.v11.1.Build.7466
VirtualBox3.0.4.rar.html
วันพุธที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
เมนบอร์ดที่ใช้ ไบออส Phoenix
สำหรับเมนบอร์ดที่ใช้ ไบออส Phoenix นี้สัญญาณเสียง Beep Code จะค่อนข้างฟังยากทีเดียว ต้องอาศัยความชำนาญ โดยสัญญาณเสียงจะแบ่งออกเป็น 3 จังหวะในแต่ละจังหวะอาจมีเสียงร้องไม่เหมือนกัน เเต่ละจังหวะ จะมีความหมายดังนี้
การเสียจากไบออส Phoenix
จังหวะเสียง
ความหมาย
1-1-3
1-1-4
1-2-1
1-2-2
1-2-3
1-3-1
1-3-3
1-3-4
1-4-1
1-4-2
3-1-0
3-1-1
3-1-2
3-1-3
3-1-4
3-2-4
3-3-4
3-4-0
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของการอ่านค่า CMOS อาจต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของไบออส อาจต้องเปลี่ยนไบออสใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของชิพ Timer ซึ่งเป็นตัวตั้งเวลาเสียต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของเมนบอร์ด อาจต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของเมนบอร์ด อาจต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของเมนบอร์ด เนื่องจากรีเฟรชค่าแรมไม่ผ่านอาจต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของแรม ซึ่งอาจมีปัญหาในส่วนแอดเดรสแรก 64 KB อาจต้องเปลี่ยนแรมใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของแรม หรือเมนบอร์ดเสีย ให้ตรวจสอบอุปกรณ์ทั้งสองนี้
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของแรม หรือเมนบอร์ดเสีย ให้ตรวจสอบอุปกรณ์ทั้งสองนี้
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของแรมบางแถว ให้ตรวจสอบแรมทุกแถวที่มีอาจต้องเปลี่ยนแรมใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของชิพบางตัวบนเมนบอร์ดเสีย อาจต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของเมนบอร์ดเสีย ควรตรวจสอบเมนบอร์ด
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของเมนบอร์ดเสีย ควรตรวจสอบเมนบอร์ด
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของอินเตอร์รัพต์ที่ 2 เสีย
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของอินเตอร์รัพต์ที่ 1เสีย
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของชิปบางตัว บนเมนบอร์ด ทำงานผิดพลาด ควรตรวจสอบเมนบอร์ด
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของการติดตั้งการ์ดแสดงผล ควรตรวจสอบว่าได้เสียบการ์ดลงบนสล๊อตแน่นหรือยัง
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของการติดตั้งการ์ดแสดงผลเสีย อาจจต้องเปลี่ยนการ์ดแสดงผลใหม่
การเสียจากไบออส Phoenix
จังหวะเสียง
ความหมาย
1-1-3
1-1-4
1-2-1
1-2-2
1-2-3
1-3-1
1-3-3
1-3-4
1-4-1
1-4-2
3-1-0
3-1-1
3-1-2
3-1-3
3-1-4
3-2-4
3-3-4
3-4-0
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของการอ่านค่า CMOS อาจต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของไบออส อาจต้องเปลี่ยนไบออสใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของชิพ Timer ซึ่งเป็นตัวตั้งเวลาเสียต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของเมนบอร์ด อาจต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของเมนบอร์ด อาจต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของเมนบอร์ด เนื่องจากรีเฟรชค่าแรมไม่ผ่านอาจต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของแรม ซึ่งอาจมีปัญหาในส่วนแอดเดรสแรก 64 KB อาจต้องเปลี่ยนแรมใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของแรม หรือเมนบอร์ดเสีย ให้ตรวจสอบอุปกรณ์ทั้งสองนี้
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของแรม หรือเมนบอร์ดเสีย ให้ตรวจสอบอุปกรณ์ทั้งสองนี้
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของแรมบางแถว ให้ตรวจสอบแรมทุกแถวที่มีอาจต้องเปลี่ยนแรมใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของชิพบางตัวบนเมนบอร์ดเสีย อาจต้องเปลี่ยนเมนบอร์ดใหม่
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของเมนบอร์ดเสีย ควรตรวจสอบเมนบอร์ด
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของเมนบอร์ดเสีย ควรตรวจสอบเมนบอร์ด
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของอินเตอร์รัพต์ที่ 2 เสีย
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของอินเตอร์รัพต์ที่ 1เสีย
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของชิปบางตัว บนเมนบอร์ด ทำงานผิดพลาด ควรตรวจสอบเมนบอร์ด
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของการติดตั้งการ์ดแสดงผล ควรตรวจสอบว่าได้เสียบการ์ดลงบนสล๊อตแน่นหรือยัง
แสดงว่ามีปัญหาในส่วนของการติดตั้งการ์ดแสดงผลเสีย อาจจต้องเปลี่ยนการ์ดแสดงผลใหม่
การปรับแต่ง Task Bar
การปรับแต่ง Task Bar
ส่วนของ Task Bar ซึ่งเป็นส่วนที่แสดงการทำงานของระบบ ซึ่งเราสามารถที่จะทำการปรับแต่งให้ทำงานหรือแสดงผลตามที่เราต้องการได้ เช่นการให้ Task Bar ซ่อนตัวเองในขณะที่ไม่ใช้งาน การเพิ่มหรือลบรายการออกจากเมนู Start การลบข้อมูลใน Document เป็นต้น
Task Bar Properties
Taskbar Option
Always on top ให้แสดงอยู่ด้านบนหน้าต่างอื่นๆ เสมอ
Auto hide ให้ทำการซ่อน Task Bar เมื่อไม่ได้เรียกใช้งาน
Show small icon in Start menu แสดง Icon ของรายการในเมนู Start เป็นขนาดเล็ก
Show clock ให้แสดงเวลาบน Task Bar
รายการต่างๆ ที่ปรากฏสามารถเลือกใช้หรือไม่เลือกใช้ก็ได้ ถ้าต้องการใช้งานคำสั่งใดให้ทำการเช็คเครื่องหมาย√ ที่เช็คบ็อกซ์หน้าคำสั่งนั้นๆ ถ้าไม่ต้องการคำสั่งใดก็เช็คเครื่องหมาย√ออกจากเช็คบ็อกซ์หน้าคำสั่งนั้นเช่นกัน
Start menu Programs
Customize Start menu
Add… ปุ่มคำสั่งสำหรับการเพิ่มรายการในเมนู Start
Remove… ปุ่มคำสั่งสำหรับการลบรายการออกจากเมนู Start
Advance… ปุ่มคำสั่งสำหรับการเพิ่มรายการในเมนู Start โดยวิธีพิเศษ
Documents menu
Clear… ปุ่มคำสั่งสำหรับลบรายการใน Document บนเมนู Start
การเพิ่มรายการในเมนู Start
1. คลิกที่ปุ่ม Add…
2. คลิกปุ่ม Browse…
3. เลือกโปรแกรมที่ต้องการเพิ่ม…คลิกปุ่ม Open
4. ที่ Command line: จะแสดงเส้นทางของโปรแกรมที่ต้องการเปิด…คลิกปุ่ม Next>
5. เลือกตำแหน่งที่ต้องการแสดงรายการคำสั่งในเมนู Start คลิก Next>
6. ชื่อของโปรแกรมที่ต้องการจะปรากฏใน Text Box (ใส่ชื่อใหม่ได้) คลิกปุ่ม Finish
การลบรายการออกจากเมนู Start
1. คลิกเมาส์ที่ปุ่ม Remove…
2. เลือกรายการที่ต้องการลบในหน้าต่าง คำสั่ง Remove จะมีสีเข้มขึ้น
3. คลิกปุ่ม Remove เพื่อลบรายการที่เลือกไว้ เมื่อต้องการยกเลิก คลิกปุ่ม Close
*********************************************************************
การเพิ่มหรือลบรายการในเมนู Start โดยใช้ปุ่มคำสั่ง Advance…
1.
คลิกเมาส์ที่ปุ่ม Advance…
2. เมื่อต้องการเพิ่มหรือลบรายการในส่วนใด สามารถทำได้เช่นเดียวกับการใช้งาน Windows Explorer คือคลิกเลือกรายการที่ต้องการลบ แล้วใช้คำสั่ง Delete ได้เลย หรือถ้าต้องการเพิ่ม ก็สามารถสร้าง Short cut ในตำแหน่งที่ต้องการเช่นกัน
*** บนระบบปฏิบัติการ Windows’98 การเพิ่มหรือลบรายการสามารถทำได้โดยวิธีการใช้คำสั่ง Delete โดยการคลิกขวาที่เมนู Start ได้เลย ส่วนการเพิ่มสามารถใช้วิธีการลากโปรแกรมมาวางไว้ที่รายการของเมนู Start จะเป็นการสร้าง Short cut บนเมนู Start ได้เช่นกัน***
****************************************************************
ส่วนของ Task Bar ซึ่งเป็นส่วนที่แสดงการทำงานของระบบ ซึ่งเราสามารถที่จะทำการปรับแต่งให้ทำงานหรือแสดงผลตามที่เราต้องการได้ เช่นการให้ Task Bar ซ่อนตัวเองในขณะที่ไม่ใช้งาน การเพิ่มหรือลบรายการออกจากเมนู Start การลบข้อมูลใน Document เป็นต้น
Task Bar Properties
Taskbar Option
Always on top ให้แสดงอยู่ด้านบนหน้าต่างอื่นๆ เสมอ
Auto hide ให้ทำการซ่อน Task Bar เมื่อไม่ได้เรียกใช้งาน
Show small icon in Start menu แสดง Icon ของรายการในเมนู Start เป็นขนาดเล็ก
Show clock ให้แสดงเวลาบน Task Bar
รายการต่างๆ ที่ปรากฏสามารถเลือกใช้หรือไม่เลือกใช้ก็ได้ ถ้าต้องการใช้งานคำสั่งใดให้ทำการเช็คเครื่องหมาย√ ที่เช็คบ็อกซ์หน้าคำสั่งนั้นๆ ถ้าไม่ต้องการคำสั่งใดก็เช็คเครื่องหมาย√ออกจากเช็คบ็อกซ์หน้าคำสั่งนั้นเช่นกัน
Start menu Programs
Customize Start menu
Add… ปุ่มคำสั่งสำหรับการเพิ่มรายการในเมนู Start
Remove… ปุ่มคำสั่งสำหรับการลบรายการออกจากเมนู Start
Advance… ปุ่มคำสั่งสำหรับการเพิ่มรายการในเมนู Start โดยวิธีพิเศษ
Documents menu
Clear… ปุ่มคำสั่งสำหรับลบรายการใน Document บนเมนู Start
การเพิ่มรายการในเมนู Start
1. คลิกที่ปุ่ม Add…
2. คลิกปุ่ม Browse…
3. เลือกโปรแกรมที่ต้องการเพิ่ม…คลิกปุ่ม Open
4. ที่ Command line: จะแสดงเส้นทางของโปรแกรมที่ต้องการเปิด…คลิกปุ่ม Next>
5. เลือกตำแหน่งที่ต้องการแสดงรายการคำสั่งในเมนู Start คลิก Next>
6. ชื่อของโปรแกรมที่ต้องการจะปรากฏใน Text Box (ใส่ชื่อใหม่ได้) คลิกปุ่ม Finish
การลบรายการออกจากเมนู Start
1. คลิกเมาส์ที่ปุ่ม Remove…
2. เลือกรายการที่ต้องการลบในหน้าต่าง คำสั่ง Remove จะมีสีเข้มขึ้น
3. คลิกปุ่ม Remove เพื่อลบรายการที่เลือกไว้ เมื่อต้องการยกเลิก คลิกปุ่ม Close
*********************************************************************
การเพิ่มหรือลบรายการในเมนู Start โดยใช้ปุ่มคำสั่ง Advance…
1.
คลิกเมาส์ที่ปุ่ม Advance…
2. เมื่อต้องการเพิ่มหรือลบรายการในส่วนใด สามารถทำได้เช่นเดียวกับการใช้งาน Windows Explorer คือคลิกเลือกรายการที่ต้องการลบ แล้วใช้คำสั่ง Delete ได้เลย หรือถ้าต้องการเพิ่ม ก็สามารถสร้าง Short cut ในตำแหน่งที่ต้องการเช่นกัน
*** บนระบบปฏิบัติการ Windows’98 การเพิ่มหรือลบรายการสามารถทำได้โดยวิธีการใช้คำสั่ง Delete โดยการคลิกขวาที่เมนู Start ได้เลย ส่วนการเพิ่มสามารถใช้วิธีการลากโปรแกรมมาวางไว้ที่รายการของเมนู Start จะเป็นการสร้าง Short cut บนเมนู Start ได้เช่นกัน***
****************************************************************
วันเสาร์ที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2552
ความรู้เรื่อง Hard Disk
ความรู้เรื่อง Hard Disk
ลักษณะทั่วไป
ระบบฮาร์ดดิสค์แตกต่างกับแผ่นดิสเกตต์ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะมีจำนวนหน้าสำหรับเก็บบันทึก ข้อมูลมากกว่าสองหน้า นอกจากระบบฮาร์ดดิสค์จะเก็บบันทึกข้อมูลเหมือนแผ่นดิสเกตต์ยังเป็นส่วน ที่ใช้ในการอ่านหรือเขียนบันทึกข้อมูลเหมือนช่องดิสค์ไดรฟ์
แผ่นจานแม่เหล็กของฮาร์ดดิสค์ จะมีความหนาแน่นของการจุข้อมูลบนผิวหน้าได้สูงกว่าแผ่น ดิสเกตต์มาก เช่น แผ่นดิสเกตต์มาตราฐานขนาด 5.25 นิ้ว ความจุ 360 กิโลไบต์ จะมีจำนวนวงรอบ บันทึกข้อมูลหรือเรียกว่า แทร็ก(track) อยู่ 40 แทร็ก กรณีของฮาร์ดดิสค์ขนาดเดียวกันจะมีจำนวน วงรอบสูงมากกว่า 1000 แทร็กขึ้นไป ขณะเดียวกันความจุในแต่ละแทร็กของฮาร์ดดิสค์ก็จะสูงกว่า ซึ่งประมาณได้ถึง 5 เท่าของความจุในแต่ละแทร็กของแผ่นดิสเกตต์
เนื่องจากความหนาแน่นของการบันทึกข้อมูลบนผิวแผ่นจานแม่เหล็กของฮาร์ดดิสค์สูงมาก ๆ ทำให้หัวอ่านและเขียนบันทึกมีขนาดเล็ก ตำแหน่งของหัวอ่านและเขียนบันทึกก็ต้องอยู่ในตำแหน่ง ที่ใกล้ชิดกับผิวหน้าจานมาก โอกาสที่ผิวหน้าและหัวอ่านเขียนอาจกระทบกันได้ ดังนั้นแผ่นจานแม่ เหล็กจึงควรเป็นแผ่นอะลูมิเนียมแข็ง แล้วฉาบด้วยสารแม่เหล็ก
ฮาร์ดดิสค์จะบรรจุอยู่ในกล่องโลหะปิดสนิท เพื่อป้องสิ่งสกปรกหลุดเข้าไปภายใน ซึ่งถ้าต้อง การเปิดออกจะต้องเปิดในห้องเรียก clean room ที่มีการกรองฝุ่นละออกจากอากาศเข้าไปในห้อง ออกแล้ว ฮาร์ดดิสค์ที่นิยมใช้ในปัจจุบันเป็นแบบติดภายในเครื่องไม่เคลื่อนย้ายเหมือนแผ่นดิสเกตต์ ดิสค์ประเภทนี้อาจเรียกว่า ดิสค์วินเชสเตอร์(Winchester Disk)
ฮาร์ดดิสค์ส่วนใหญ่จะประกอบด้วยแผ่นจานแม่เหล็ก(platters) สองแผ่นหรือมากกว่ามาจัด เรียงอยู่บนแกนเดียวกันเรียก Spindle ทำให้แผ่นแม่เหล็กหมุนไปพร้อม ๆ กัน จากการขับเคลื่อน ของมอเตอร์ด้วยความเร็ว 3600 รอบต่อนาที แต่ละหน้าของแผ่นจานจะมีหัวอ่านเขียนประจำเฉพาะ โดยหัวอ่านเขียนทุกหัวจะเชื่อมติดกันคล้ายหวี สามารถเคลื่อนเข้าออกระหว่างแทร็กต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว
จากรูปเป็นภาพตัดขวางของฮาร์ดดิสค์แสดงแผ่นจาน แกนหมุน Spindle หัวอ่านเขียน และก้านหัวอ่านเขียน
จากรูปแสดงฮาร์ดดิสค์ที่มีแผ่นจาน 2 แผ่น พร้อมการกำกับชื่อแผ่นและหน้าของดิสค์ ผิวของ แผ่นจานกับหัวอ่านเขียนจะอยู่เกือบชิดติดกัน คือห่างกันเพียงหนึ่งในแสนของนิ้ว และระยะห่างนี้ ในระหว่างแทร็กต่าง ๆ ควรสม่ำเสมอเท่ากัน ซึ่งกลไกของเครื่องและการประกอบฮาร์ดดิสค์ต้อง ละเอียดแม่นยำมาก การหมุนอย่างรวดเร็วของแผ่นจาน ทำให้หัวอ่านเขียนแยกห่างจากผิวจาน ด้วยแรงลมหมุนของจาน แต่ถ้าแผ่นจานไม่ได้หมุนหรือปิดเครื่อง หัวอ่านเขียนจะเลื่อนลงชิดกับ แผ่นจาน ดังนั้นเวลาเลิกจากการใช้งานเรานิยมเลื่อนหัวอ่านเขียนไปยังบริเวณที่ไม่ได้ใช้เก็บข้อมูล ที่เรียกว่า Landing Zone เพื่อว่าถ้าเกิดการกระแทรกของหัวอ่านเขียนและผิวหน้าแผ่นจานก็จะไม่มีผลต่อข้อมูลที่เก็บไว้
ฮารด์ดิกส์เป็นอุปกรณ์ที่รวมเอาองค์ประกอบ ทั้งกลไกการทำงาน และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เข้าไว้ด้วยกัน แม้ว่าฮาร์ดดิสก์ นั้นจะได้ชื่อว่าเป็นอุปกรณ์ที่มีความซับซ้อนที่สุด ในด้านอุปกรณ์ที่มีการเคลื่อนไหว แต่ในความเป็นจริงแล้วการอธิบายการทำงาน ของฮาร์ดดิสก์นั้นถือว่าได้ง่าย ภายในฮาร์ดดิสก์นั้นจะมีแผ่น Aluminum Alloy Platter หลายแผ่นหมุนอยู่ด้วยความเร็วสูง โดยจะมีจำนวนแผ่นขึ้นอยู่กับแต่ละรุ่นแต่ละยี่ห้อต่างกันไป เมื่อผู้ใช้ พิมพ์คำสั่งให้คอมพิวเตอร์ทำงาน แขนกลของฮาร์ดดิสก์ จะรอบรับคำสั่งและเคลื่อนที่ ไปยังส่วนที่ถูกต้องของ Platter เมื่อถึงที่หมายก็จะทำการอ่านข้อมูลลงบนแผ่นดิสก์นั้น หัวอ่านจะอ่านข้อมูลแล้วส่งไปยัง ซีพียู จากนั้น ไม่นานข้อมูลที่ต้องการก็จะปรากฏ การทำงานเขียนอ่านข้อมูลของฮาร์ดดิกส์ จะมีการทำงาน คล้ายกับการทำงาน ของของเทปคาสเซ็ท แพล็ตเตอร์ของฮาร์ดดิสก์ นั้นจะเคลือบไปด้วยวัตถุจำพวกแม่เหล็ก ที่มีขนาดความหนา เพียง 2-3 ในล้านส่วนของนิ้ว แต่จะต่างจากเทปทั่วไปคือ ฮาร์ดดิสก์นั้นจะใช้หัวอ่านเพียง หัวเดียวในการทำงาน ทั้งอ่าน และเขียนข้อมูลบนฮาร์ดดิกส์ ส่วนเขียนข้อมูลลงบนฮาร์ดดิสก์นั้นหัวอ่านจะได้ รับกระแสไฟฟ้าผ่านเข้าสู่ คอยล์ของหัวอ่าน เพื่อสร้างรูปแบบแม่เหล็กบนสื่อ ที่เคลือบอยู่บนแพล็ตเตอร์ซึ่งเท่า กับเป็นการเขียนข้อมูลลงบน ฮาร์ดดิสก์ การอ่านนั้น ก็จะเป็นการแปลงสัญญาณรูปแบบแม่เหล็กที่ได้บันทึก อยู่บนฮาร์ดิสก์กลับแล้วเพิ่ม สัญญาณและทำการ ประมวลผล ให้กลับมาเป็นข้อมูลอีกครั้งอีก
จุดที่แตกต่าง กันของการเก็บข้อมูลระหว่าง ออดิโอเทปกับฮาร์ดดิสก์นั้นก็ คือเทปจะเก็บข้อมูลในรูปแบบของ สัญญาณ อนาล็อก แต่สำหรับฮาร์ดดิสก์นั้นจะ เก็บในรูป สัญญาณ ดิจิตอลโดยจะเก็บเป็นเลขฐานสองคือ 0 และ 1 ฮาร์ดดิสก์ จะเก็บข้อมูลไว้ใน Track หรือ เส้นวงกลม โดยจะเริ่มเก็บข้อมูลที่ด้านนอกสุด ของฮาร์ดดิสก์ก่อน จากนั้นจึงไล่เข้ามาด้านในสุด โดยฮาร์ดดิสก์ จะเป็นอุปกรณ์ที่สามารถสุ่มเข้าถึงข้อมูลได้ คือการที่หัวอ่าน สามารถเคลื่อนที่ ไปอ่านข้อมูลบนจุดใดของ ฮาร์ดดิสก์ก็ได้ ไม่เหมือนกับเทปเพลงที่หากจะต้องการฟังเพลง ถัดไปเราก็ต้องกรอเทป ไปยังจุดเริ่มต้นของเพลงนั้น หัวอ่านของฮาร์ดดิสก์ นั้นสามารถบินอยู่เหนือพื้นที่จัดเก็บ ข้อมูลทันทีที่ได้รับตำแหน่งมาจากซีพียู ซึ่งการเข้า ถึงข้อมูลแบบสุ่มนี้เป็นเหตุผลสำคัญ ที่ทำให้ฮาร์ดดิสก์ สามารถแทนที่เทปในการเก็บข้อมูลหลักของคอมพิวเตอร์ ฮาร์ดดิสก์นั้นสามารถ เก็บข้อมูลได้ทั้ง 2 ด้านของ แพล็ตเตอร์ ถ้าหัวอ่านเขียนนั้นอยู่ทั้ง 2 ด้าน ดังนั้นฮาร์ดดิสก์ที่ มีแพล็ตเตอร์ 2 แผ่นนั้นสามารถมีพื้นที่ในการ เก็บข้อมูลได้ถึง 4 ด้าน และมีหัวอ่านเขียน 4 หัวการเคลื่อนที่ของ หัวอ่านเขียนนี้จะมีการเคลื่อนที่ไปพร้อม ๆ กันโดยจะมีการเคลื่อนที่ที่ตรงกัน Track วงกลมนั้นจะถูกแบ่งออก เป็นหน่วยย่อย ๆ เรียกว่า Sector การเขียนข้อมูลลงบนฮาร์ดดิสก์นั้นจะเริ่มเขียนจากรอบนอกสุด ของฮาร์ดดิสก์ก่อน จากนั้นเมื่อข้อมูลใน Track นอกสุดถูกเขียนจนเต็มหัวอ่านก็จะเคลื่อนมายังแทร็กถัดมา ที่ว่างแล้วทำการเขียน ข้อมูลต่อไป ซึ่งก็ด้วยวิธีการนี้ทำให้ประสิทธิภาพการทำงานสูงเป็นอย่างมากเพราะหัวอ่านเขียนสามารถบันทึกข้อ มูลได้มากกว่า ในตำแหน่งหนึ่งก่อนที่จะเคลื่อนที่ไปยังแทร็คถัดไป
ตัวอย่างเช่น ถ้าเรามีฮาร์ดดิสก์แบบ 4 แพล็ตเตอร์อยู่และหัวอ่านเขียนอยู่ที่แทร็ค 15 ไดร์ฟจะเขียนข้อมูลลงในแทร็ค 15 บนทั้ง 2 ด้านของ แพล็ตเตอร์ ทั้ง 4 จนเต็มจากนั้นจึงเคลื่อนเข้าไปหาที่แทร็ค 16 ต่อไป การหมุนของแพล็ตเตอร์นั้นนับได้ว่า เร็วมาก ความเร็วต่ำ สุดก็เท่ากับ 3,600 รอบต่อนาที และปัจจุบันสูงสุดนับหมื่นรอบ ซึ่งเป็นการทำงานที่เร็วกว่า ฟล็อบปี้ดิสก์หรือเทปมาก ด้วยความเร็วขนาดนี้ทำให้หัวอ่านเขียนขนาดเล็กสามารถลอยหรือบินอยู่เหนือพื้น ผิวได้หัวอ่านเขียนนั้นได้รับการ ออกแบบให้บินอยู่เหนือแผ่นแพล็ตเตอร์ที่กำลังหมุนอยู่ด้วยความเร็วสูงนี้ ในความสูงเพียง 3 ล้านส่วนของนิ้ว ซึ่ง เท่ากับว่าระยะห่างระหว่างหัวอ่านเขียนและแพล็ตเตอร์นั้นมีขนาดเล็ก กว่าเส้นผมของคนเราหรือแม้กระทั่งฝุ่นมาก หากเกิดการกระแทก อย่างรุนแรงขึ้นกับฮาร์ดดิสก์จนทำให้ หัวอ่านเขียนสัมผัสกับแผ่นแพล็ตเตอร์ก็จะทำให้พื้นผิว หรือหัวอ่านเขียน เกิดการเสียหาย ซึ่งส่งผลให้เกิด ปัญหาข้อมูลเสียหาย หรือถ้าโชคร้ายก็คือฮาร์ดดิสก์พังอย่างแก้ไข ไม่ได้ อย่างไรก็ตามปัญหานี้มักจะไม่เกิด กับฮาร์ดดิสก์ในปัจจุบัน ทั้งนี้เพราะฮาร์ดดิสก์ในปัจจุบันมีเทคโนโลยีการ ผลิตที่สูงขึ้นและได้รับการป้องกัน เป็นอย่างดีโดยถูกสร้าง ให้สามารถ รับแรงกระแทกได้สูงถึง 70-100 เท่าของ แรงดึงดูด (70-100G)
การจัดเรียงข้อมูลบนฮาร์ดดิสก์
การจัดเรียงข้อมูลบนฮาร์ดดิสก์นั้นมีลักษณะเดียวกับแผนที่ ข้อมูลจะถูกจักเก็บไว้ในแทร็คบนแพล็ตเตอร์ ดิสก์ไดร์ฟทั่ว ๆ ไปจะมีแทร็คประมาณ 2,000 แทร็คต่อนิ้ว (TPI) Cylinder จะหมายถึงกลุ่มของ Track ที่อยู่ บริเวณหัวอ่านเขียนบนทุก ๆ แพล็ตเตอร์ ในการเข้าอ่านข้อมูลนั้นแต่ละแทร็คจะถูกแบ่งออกเป็นหน่วยย่อย ๆ เรียกว่า Sector กระบวนการในการจัดการดิสก์ ให้มีแทร็ค และเซกเตอร์เรียกว่า การฟอร์แมต ฮาร์ดดิสก์ ในปัจบันส่วนใหญ่จะได้รับการฟอร์แมตมาจากโรงงานเรียบร้อยแล้ว ในเครื่องคอมพิวเตอร์ โดยปกติ เซกเตอร์ จะมีขนาด เท่ากับ 512 ไบต์ คอมพิวเตอร์จะใช้ข้อมูลที่ได้รับการฟอร์แมตนี้ เหมือนกับที่นักท่องเที่ยวใช้แผนที่ ในการเดินทาง คือใช้ระบุว่าข้อมูลใดอยู่ที่ตำแหน่งใดบนฮาร์ดดิสก์ ดังนั้นหากฮาร์ดดิสก์ ไม่ได้รับการฟอร์แมต เครื่องคอมพิวเตอร์ จะก็ไม่รู้ว่าข้อมูลถูกเก็บไว้ที่ใด และจะนำข้อมูลมาได้จากที่ไหนในการออกแบบฮาร์ดดิสก์ แบบเก่านั้นจำนวน เซกเตอร์ต่อแทร็กจะถูกกำหนดตายตัว เนื่องจากพื้นที่แทร็คบริเวณขอบนอกนั้นมีขนาด ใหญ่กว่าบริเวณขอบใน ของฮาร์ดดิสก์ ดังนั้นพื้นที่สิ้นเปลืองของแทร็คด้านนอกจึงมีมากกว่า แต่ในปัจจุบัน ได้มีการใช้เทคนิคการฟอร์แมต รูปแบบใหม่ที่ เรียกว่า Multiple Zone Recording เพื่อบีบข้อมูลได้มากขึ้น ในการนำมาจัดเก็บบนฮาร์ดดิสก์ได้ Multiple Zone Recording จะอนุญาตให้พื้นที่แทร็คด้านนอก สามารถ ปรับจำนวนคลัสเตอร์ได้ทำให้พื้นที่แทร็ค ด้านนอกสุดมีจำนวนเซกเตอร์มากว่า ด้านในและด้วยการแบ่งให้พื้น ที่แทร็คด้านนอกสุดมีจำนวนเซกเตอร์มากว่าด้านในนี้ ข้อมูลสามารถจัดเก็บได้ตลอดทั้งฮาร์ดดิสก์ ทำให้มีการใช้เนื้อที่บนแพล็ตเตอร์ได้อย่างคุ้มค่า และเป็นการ เพิ่มความจุโดย ใช้จำนวนแพล็ตเตอร์น้อยลงจำนวนของเซกเตอร์ต่อแทร็ค ในดิสก์ขนาด 3.5 นิ้วแบบปกติจะมีอยู่ ประมาณ 60 ถึง 120 เซกเตอร์ภายใต้การจัดเก็บแบบ Multiple Zone Recording
การทำงานของหัวอ่านเขียน
หัวอ่านเขียนของฮาร์ดดิสก์นับเป็นชิ้นส่วนที่มีราคาแพงที่สุด และลักษณะของมัน ก็มีผลกระทบอย่างยิ่งกับ ประสิทธิภาพ ของฮาร์ดดิสก์โดยรวม หัวอ่านเขียนจะเป็นอุปกรณ์แม่เหล็ก มีรูปร่างคล้าย ๆ ตัว “C” โดยมีช่อง ว่างอยู่เล็กน้อย โดยจะมีเส้นคอยล์ พันอยู่รอบหัวอ่านเขียนนี้เพื่อสร้างสนามแม่เหล็กไฟฟ้า การเขียนข้อมูล จะใช้ วิธีการส่งกระแสไฟฟ้าผ่านคอยล์ ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลง ของสนามแม่เหล็กซึ่งจะส่งผลให้เกิด ความเปลี่ยนแปลงที่แพล็ตเตอร์ ส่วนการอ่านข้อมูลนั้น จะรับค่าความเปลี่ยนแปลง ของสนามแม่เหล็กผ่าน คอยล์ที่อยู่ที่หัวอ่าน เขียนแล้วแปลงค่าที่ได้เป็น สัญญาณส่งไปยังซีพียู ต่อไปเมื่อเทคโนโลยีพัฒนาไปความ หนาแน่นของข้อมูลก็ยิ่ง เพิ่มขึ้นในขณะที่เนื้อที่สำหรับเก็บข้อมูลก็จะลดขนาดลง ขนาดบิตของข้อมูลที่เล็กนี้ ทำให้สัญญาณที่เกิดขึ้นแล้ว ส่งไปยังหัวอ่านนั้นอ่อนลง และอ่านได้ยากขึ้น ด้วเหตุนี้ทางผู้พัฒนาจึงจำเป็น ต้องวางหัวอ่านให้กับสื่อมากขึ้นเพื่อ ลดการสูญเสียสัญญาณ จากเดิมในปี 1973 ที่หัวอ่านเขียนบินอยู่ห่างสื่อ ประมาณ 17 microinch (ล้านส่วนของนิ้ว) มาในปัจจุบันนี้หัวอ่านเขียน บินอยู่เหนือแผ่นแพล็ตเตอร์เพียง 3 microinch เท่านั้น เหมือนกับการนำเครื่องบิน โบอิ้ง 747 มาบินด้วยความเร็วสูงสุด โดยให้บินห่างพื้นเพียง 1 ฟุต แต่ที่สำคัญก็คือหัวอ่านเขียนนั้นไม่เคยสัมผัส กับแผ่นแพล็ตเตอร์ ที่กำลังหมุนอยู่เลยเมื่อเครื่อง คอมพิวเตอร์ถูกปิด ฮาร์ดดิสก์จะหยุดหมุนแล้วหัวอ่านเขียนจะ เคลื่อนที่ไปยังพื้นที่ที่ปลอดภัย และหยุดอยู่ตรงนั้น ซึ่งแยกอยู่ต่างหากจากพื้นที่ที่ใช้เก็บข้อมูล
Seek Time
คือระยะเวลาที่แขนยืดหัวอ่านเขียนฮาร์ดดิสก์ เคลื่อนย้ายหัวอ่านเขียนไประหว่างแทร็คของข้อมูลบนฮาร์ดดิสก์ ซึ่งในปัจจุบันฮาร์ดดิสก์ จะมีแทร็คข้อมูลอยู่ประมาณ 3,000 แทร็คในแต่ละด้านของแพล็ตเตอร์ ขนาด 3.5 นิ้ว ความสามารถในการเคลื่อนที่ จากแทร็คที่อยู่ไปยังข้อมูลในบิตต่อ ๆ ไป อาจเป็นการย้ายตำแหน่งไปเพียง อีกแทร็คเดียวหรืออาจย้ายตำแหน่งไปมากกว่า 2,999 แทร็คก็เป็นได้ Seek time จะวัดโดยใช้หน่วยเวลาเป็น มิลลิเซก (ms) ค่าของ Seek time ของการย้ายตำแหน่งของแขนยึดหัวอ่านเขียน ไปในแทร็คถัด ๆ ไปในแทร็คที่ อยู่ติด ๆ กันอาจใช้เวลาเพียง 2 ms ในขณะที่การย้ายตำแหน่งจากแทร็คที่อยู่นอกสุดไปหาแทร็คที่อยู่ในสุด หรือ ตรงกันข้ามจะต้องใช้เวลามากถึงประมาณ 20 ms ส่วน Average seek time จะเป็นค่าระยะเวลาเฉลี่ย ในการย้ายตำแหน่ง ของหัวเขียนอ่านไปมาแบบสุ่ม (Random) ในปัจจุบันค่า Average seek time ของ ฮาร์ดดิสก์จะอยู่ ในช่วงตั้งแต่ 8 ถึง 14 ms แม้ว่าค่า seek จะระบุเฉพาะคุณสมบัติในการทำงานเพียง ด้านกว้างและยาวของ แผ่นดิสก์ แต่ค่า Seek time มักจะถูกใช้ในการเปรียบเทียบ คุณสมบัติทางด้านความ เร็วของฮาร์ดดิสก์เสมอ ปกติ แล้วมักมีการเรียกรุ่นของฮาร์ดดิสก์ตามระดับความเร็ว Seek time ของตัว ฮาร์ดดิสก์เอง เช่นมีการเรียกฮาร์ดดิสก์ ที่มี Seek time 14 ms ว่า “ฮาร์ดดิสก์ 14 ms” ซึ่งก็แสดงให้ทราบว่า ฮาร์ดดิสก์รุ่นนั้น ๆ มีความเร็วของ Seek time ที่ 14 ms อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าการใช้ค่าความเร็ว Seek time กำหนดระดับชั้นของฮาร์ดดิสก์จะสะดวก แต่ค่า Seek time ก็ยังไม่สามารถแสดงให้ประสิทธิภาพทั้งหมด ของฮาร์ดดิสก์ได้ จะแสดงให้เห็นเพียงแต่การค้นหาข้อมูลในแบบสุ่ม ของตัวไดร์ฟเท่านั้น ไม่ได้แสดงในแง่ของ การอ่านข้อมูลแบบเรียงลำดับ (sequential) ดังนั้น ให้ใช้ค่า seek time เป็นเพียงส่วนหนึ่ง ในการตัดสิน ประสิทธิภาพของฮาร์ดดิสก์เท่านั้น
Head Switch Time
เป็นเวลาสลับการทำงาของหัวอ่านเขียน แขนยึดหัวอ่านเขียนจะเคลื่อนย้ายหัวอ่านเขียนไปบนแพล็ตเตอร์ ที่อยู่ในแนวตรงกัน อย่างไรก็ตามหัวอ่านเขียนเพียงหัวเดียวเท่านั้นที่อ่านหรือบันทึกข้อมูลในเวลาใดเวลาหนึ่ง ระยะเวลา ในการสลับกันทำงาน ของหัวอ่านเขียนจะวัดด้วยเวลาเฉลี่ยที่ตัวไดร์ฟใช้สลับ ระหว่างหัวอ่านเขียน สองหัวในขณะ อ่านบันทึกข้อมูล เวลาสลับหัวอ่านเขียนจะวัดด้วยหน่วย ms
Cylinder Switch Time
เวลาในการสลับไซลินเดอร์ สามารถเรียกได้อีกแบบว่าการสลับแทร็ค (track switch) ในกรณีนี้แขนยึดหัวอ่านเขียน จะวางตำแหน่งของหัวอ่านเขียนอยู่เหนือไซลินเดอร์ข้อมูลอื่น ๆ แต่มีข้อแม้ว่า แทร็คข้อมูลทั้งหมดจะต้องอยู่ใน ตำแหน่งเดียวกันของแพล็ตเตอร์อื่น ๆ ด้วย เวลาในการสลับระหว่าง ไซลินเดอร์จะวัดด้วยระยะเวลาเฉลี่ยที่ตัว ไดร์ฟใช้ในการสลับจากไซลินเดอร์หนึ่งไปยัง ไซลินเดอร์อื่น ๆ เวลาในการสลับไซลินเดอร์จะวัดด้วยหน่วย ms
Rotational Latency
เป็นช่วงเวลาในการอคอยการหมุนของแผ่นดิสก์ภายใน การหมุนภายในฮาร์ดดิสก์จะเกิดขึ้นเมื่อหัวอ่าน เขียนวางตำแหน่ง อยู่เหนือแทร็คข้อมูลที่เหมาะสมระบบการทำงาน ของหัวอ่านเขียนข้อมูลจะรอให้ตัวไดร์ฟ หมุนแพล็ตเตอร์ไปยังเซ็กเตอร์ที่ถูกต้อง ช่วงระยะเวลาที่รอคอยนี้เองที่ถูกเรียกว่า Rotational Latency ซึ่งจะวัด ด้วยหน่วย ms เช่นเดียวกัน แต่ระยะเวลาก็ขึ้นอยู่กับ RPM (จำนวนรอบต่อนาที) ด้วยเช่นกัน
รู้จักกับ ฮาร์ดดิสก์ และมาตราฐานของการเชื่อมต่อ แบบต่าง ๆ
ฮาร์ดดิสก์ (Hard Disk) เป็นอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับเก็บข้อมูลต่าง ๆ ของเครื่องคอมพิวเตอร์ มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมที่มีเปลือกนอก เป็นโลหะแข็ง และมีแผงวงจรสำหรับการควบคุมการทำงานประกบอยู่ที่ด้านล่าง พร้อมกับช่องเสียบสายสัญญาณและสายไฟเลี้ยง ส่วนประกอบภายในจะถูกปิดผนึกไว้อย่างมิดชิด โดยจะเป็นแผ่นดิสก์และหัวอ่านที่บอบบางมาก และไม่ค่อยจะทนต่อการกระทบ กระเทือนได้ ดังนั้น จึงควรที่จะระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง เวลาจัดถือไม่ควรให้กระแทกหรือกระเทือน และระมัดระวังไม่ให้มือโดน อุปกรณ์อื่น ๆ ที่อยู่บนแผงวงจร โดยปกติ ฮาร์ดดิสก์ มักจะบรรจุอยู่ในช่องที่เตรียมไว้เฉพาะภายในเครื่อง โดยจะมีการต่อสาย สัญญาณเข้ากับตัวควบคุมฮาร์ดดิสก์ และสายไฟเลี้ยงที่มาจากแหล่งจ่ายไฟด้วยเสมอ ในที่นี้ จะขอแนะนำให้รู้จักกับ ฮาร์ดดิสก์ แบบต่าง ๆ ในเบื้องต้น พอเป็นพื้นฐานในการทำความรู้จักและเลือกซื้อมาใช้งานกัน
ชนิดของ ฮาร์ดดิสก์ แบ่งตามอินเตอร์เฟสที่ต่อใช้งาน
ปัจจุบันนี้ ฮาร์ดดิสก์ที่มีใช้งานทั่วไป จะมีระบบการต่อใช้งานแบ่งออกเป็น 2 แบบใหญ่ ๆ คือ EIDE (Enhanced Integrated Drive Electronics) กับ SCSI (Small Computer System Interface) ซึ่งฮาร์ดดิสก์ทั่ว ๆ ไปที่ใช้งานกันตาม เครื่องคอมพิวเตอร์ตามบ้าน มักจะเป็นการต่อแบบ EIDE ทั้งนั้น ส่วนระบบ SCSI จะมีความเร็วของการรับส่ง ข้อมูลที่เร็วกว่า แต่ราคาของฮาร์ดดิสก์จะแพงกว่ามาก จึงนิยมใช้กันในเครื่อง Server เท่านั้น
EIDE หรือ Enhance IDE เป็นระบบของ ฮาร์ดดิสก์อินเตอร์เฟสที่ใช้กันมากในปัจจุบันนี้ การต่อไดร์ฟฮาร์ดดิสก์แบบ IDE จะต่อผ่าน สายแพรและคอนเน็คเตอร์จำนวน 40 ขาที่มีอยู่บนเมนบอร์ด ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการของการต่อแบบนี้คือ AT Attachment หรือ ATA ต่อมาได้มีการพัฒนาไปเป็นแบบย่อยอื่น ๆ เช่น ATA-2, ATAPI, EIDE, Fast ATA ตลอดจน ATA-33 และ ATA-66 ในปัจจุบัน ซึ่งถ้าหากเป็นแบบ ATA-66 แล้วสายแพรสำหรับรับส่งสัญญาณ จะต้องเป็นสายแพรแบบที่รองรับการทำงานนั้นด้วย จะเป็นสายแพรที่มีสายข้างใน 80 เส้นแทนครับ ส่วนใหญ่แล้วใน 1 คอนเน็คเตอร์ จะสามารถต่อฮาร์ดดิสก์ได้ 2 ตัวและบนเมนบอร์ด จะมีคอนเน็คเตอร์ให้ 2 ชุด ดังนั้น เราสามารถต่อฮาร์ดดิสก์หรืออุปกรณ์อื่น ๆ เช่นซีดีรอมไดร์ฟ ได้สูงสุด 4 ตัวต่อคอมพิวเตอร์ 1 เครื่อง
วิธีการรับส่งข้อมูลของฮาร์ดดิสก์แบบ EIDE ยังแบ่งออกเป็นหลาย ๆ แบบ ในสมัยเริ่มต้น จะเป็นแบบ PIO (Programmed Input Output) ซึ่งเป็นการรับส่งข้อมูลโดยผ่านซีพียู คือรับข้อมูลจากฮาร์ดดิสก์ เข้ามายังซีพียู หรือส่งข้อมูลจากซีพียูไปยัง ฮาร์ดดิสก์ การรับส่งข้อมูลแบบ PIO นี้ยังมีการทำงานแยกออกไปหลายโหมด โดยจะมีความเร็วในกรรับส่งข้อมูลต่าง ๆ กันไป ดังตารางต่อไปนี้
PIO mode
อัตราการรับส่งข้อมูล (MB./sec)
อินเตอร์เฟส
0
3.3
ATA
1
5.2
ATA
2
8.3
ATA
3
11.1
ATA-2
4
16.6
ATA-2
การรับส่งข้อมูลระหว่าง ฮาร์ดดิสก์ กับเครื่องคอมพิวเตอร์อีกแบบหนึ่ง เรียกว่า DMA (Direct Memory Access) คือทำการ รับส่งข้อมูลระหว่างฮาร์ดดิสก์ กับหน่วยความจำโดยไม่ผ่านซีพียู ซึ่งจะกินเวลาในการทำงานของซีพียูน้อยลง แต่ได้อัตราการรับส่ง ข้อมูลพอ ๆ กับ PIO mode 4 และยังแยกการทำงานเป็นหลายโหมดเช่นเดียวกันการรับส่งข้อมูลทาง PIO โดยมีอัตราการรับส่ง ข้อมูลดังตารางต่อไปนี้
หัวข้อ
DMA mode
อัตราการรับส่งข้อมูล (MB./sec)
อินเตอร์เฟส
Single Word
0
2.1
ATA
1
4.2
ATA
2
8.3
ATA
Multi Word
0
4.2
ATA
1
13.3
ATA-2
2
16.6
ATA-2
ฮาร์ดดิสก์ตัวหนึ่งอาจเลือกใช้การรับส่งข้อมูลได้หลายแบบ ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลักคือ ฮาร์ดดิสก์ที่ใช้นั้นสนับสนุนการทำงานแบบใดบ้าง ชิปเซ็ตและ BIOS ของเมนบอร์ดต้องสนับสนุนการทำงานในแบบต่าง ๆ และอย่างสุดท้านคือ ระบบปฏิบัติการบางตัว จะมีความสามารถเปลี่ยนหรือเลือกวิธีการรับส่งข้อมูลในแบบต่าง ๆ ได้ เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพแวดล้อมในการทำงาน เช่น Windows NT, Windows 98 หรือ UNIX เป็นต้น
ถัดจาก EIDE ในปัจจุบันก็มีการพัฒนามาตราฐานการอินเตอร์เฟส ที่มีความเร็วสูงยิ่งขึ้นไปอีก คือแบบ Ultra DMA/2 หรือเรียกว่า ATA-33 (บางทีเรียก ATA-4) ซึ่งเพิ่มความเร็วขึ้นไป 2 เท่าเป็น 33 MHz และแบบ Ultra DMA/4 หรือ ATA-66 (หรือ ATA-5) ซึ่งกำลังเป็นมาตราฐานอยู่ในปัจจุบัน โดยมีรายละเอียดดังนี้
DMA mode
อัตราการรับส่งข้อมูล (MB./sec)
อินเตอร์เฟส
Ultra DMA/2
(UDMA2 หรือ UDMA/33)
33.3
ATA-33 (ATA-4)
Ultra DMA/4
(UDMA4 หรือ UDMA/66)
66.6
ATA-66 (ATA-5)
นอกจากนี้ ปัจจุบันเริ่มจะเห็น ATA-100 กันบ้างแล้วในฮาร์ดดิสก์รุ่นใหม่ ๆ บางยี่ห้อ
SCSI เป็นอินเตอร์เฟสที่แตกต่างจากอินเตอร์เฟสแบบอื่น ๆ มาก ความจริงแล้ว SCSI ไม่ได้เป็น อินเตอร์เฟสสำหรับ ฮาร์ดดิสก์ โดยเฉพาะ ข้อแตกต่างที่สำคัญที่สุดได้แก่ อุปกรณ์ที่จะนำมาต่อกับอินเตอร์เฟสแบบนี้ จะต้องเป็นอุปกรณ์ที่มีความฉลาดหรือ Intelligent พอสมควร (มักจะต้องมีซีพียู หรือหน่วยความจำของตนเองในระดับหนึ่ง) โดยทั่วไป การ์ดแบบ SCSI จะสามารถต่อ อุปกรณ์ได้ 7 ตัว แต่การ์ด SCSI บางรุ่นอาจต่ออุปกรณ์ได้ถึง 14 ตัว (SCSI-2) ในทางทฤษฎีแล้ว เราสามารถนำอุปกรณ์หลายชนิด มาต่อเข้าด้วยกันผ่าน SCSI ได้เช่น ฮาร์ดดิสก์ เทปไดร์ฟ ออปติคัลดิสก์ เลเซอร์พรินเตอร์ หรือแม้กระทั่งเมาส์ ถ้าอุปกรณ์เหล่านั้น มีอินเตอร์เฟสที่เหมาะสม มาดูความเร็วของการรับส่งข้อมูลของ SCSI แบบต่าง ๆ กันดีกว่า
หัวข้อ
SCSI
Fast
Wide
Fast
Wide
Ultra
Ultra
Wide
Ultra 2
Ultra 3
(Ultra160)
บัสข้อมูล (บิต)
8
8
19
16
32
16
32
16
32
ความถี่ (MHz)
5
10
5
10
10
20
20
40
40
รับส่งข้อมูล (MB/s)
5
10
10
20
40
40
80
80
160
คอนเน็คเตอร์
SCSI-1
SCSI-2
SCSI-2
SCSI-2
SCSI-2
SCSI-3
SCSI-3
SCSI-3
SCSI-3
ประสิทธิภาพของฮาร์ดดิสก์ขึ้นอยู่กับอะไรบ้าง
ความเร็วในการทำงานของฮาร์ดดิสก์ ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่างเช่น ความเร็งในการหมุน กลไกภายใน ความจุข้อมูล ชนิดของ คอนโทรลเลอร์ ขนาดของบัฟเฟอร์ และระบบการเชื่อต่อที่ใช้เป็นต้น ฮาร์ดดิสก์ที่มีกลไกที่เคลื่อนที่เร็วที่สุดเพียงอย่างเดียว อาจจะไม่ใช่ฮาร์ดดิสก์ที่มีประสิทธิภาพดีที่สุดก็ได้
ความเร็วในการหมุนของฮาร์ดดิสก์
ความเร็วในการหมุนของดิสก์ เป็นสิ่งที่มีผลกับความเร็วในการอ่านและบันทึกข้อมูลมากทีเดียว ฮาร์ดดิสก์ทั่วไป ถ้าเป็นรุ่นธรรมดา จะหมุนอยู่ที่ประมาณ 5,400 รอบต่อนาที (rpm) ส่วนรุ่นที่เร็วหน่อยก็จะเพิ่มเป็น 7,200 รอบต่อนาที ซึ่งถือเป็นมาตราฐาน อยู่ในขณะนี้ และถ้าเป็นรุ่นใหญ่หรือพวก SCSI ในปัจจุบันก็อาจถึง 10,000 รอบหรือมากกว่านั้น ฮาร์ดดิสก์ที่หมุนเร็ว ก็จะสามารถ อ่านข้อมูลในแต่ละเซ็คเตอร์ได้เร็วกว่าตามไปด้วย ทำให้ความเร็วการรับส่งข้อมูลภายใน มีค่าสูงกว่า ฮาร์ดดิสกที่หมุนมากรอบกว่า ก็อาจมีเสียงดัง ร้อน และสึกหรอมากกว่า แต่โดยรวมทั่วไปแล้ว หากราคาไม่เป็นข้อจำกัด ก็ควรเลือกฮาร์ดดิสก์ที่หมุนเร็ว ๆ ไว้ก่อน
อินเตอร์เฟสของฮาร์ดดิสก์
ดังที่อธิบายแล้วว่า ฮาร์ดดิสก์อินเตอร์เฟสที่นิยมใช้งานกันมากที่สุดสำหรับเครื่องคอมพิวเตอร์ในปัจจุบันได้แก่ แบบ ATA-33 และ ATA-66 ซึ่งมีอัตราการรับส่งข้อมูลที่สูงกว่าแบบเก่า หากต้องการอัตราการรับส่งข้อมูลที่เร็วกว่านี้ ก็ต้องเลือกอินเตอร์เฟสแบบ SCSI ซึ่งจะมีข้อดีคือ มีความเร็วสูงกว่าแบบ EIDE มากและยังสามารถต่ออุปกรณ์ต่าง ๆ ได้ถึง 7 ตัวด้วยกัน โดยที่ราคาก็ยังคงจะ แพงกว่าแบบ EIDE ด้วย จะเหมาะสำหรับงานที่ต้องใช้ความเร็วสูงเช่น Server ของระบบ LAN เป็นต้น
ประเด็นสำคัญของการต่อฮาร์ดดิสก์แบบ IDE ก็คือ แต่ละสายที่ต่อออกมานั้น ตามปกติจะต่อได้ 2 ไดร์ฟ โดยฮาร์ดดิสก์ ที่อยู่บนสาย คนละเส้นจะทำงานพร้อมกันได้ แต่ถ้าอยู่บนสายเส้นเดียวกันจะต้องทำทีละตัว คือไม่ทำงานกับ Master ก็ Slave ตัวเดียวเท่านั้น ในเวลาหนึ่ง ๆ และหากเป็นอุปกรณ์ที่ทำการรับส่งข้อมูลคนละแบบบนสายเดียวกัน เช่นการต่อฮาร์ดดิสก์แบบ UltraDMA/66 ร่วมกับซีดีรอมแบบ PIO mode 4 อุปกรณ์ทุกตัวบนสายเส้นนั้น ก็จะต้องทำตามแบบที่ช้ากว่า ดังนั้น จึงไม่ควรต่อฮาร์ดดิสก์ที่เร็ว ๆ ไว้กับซีดีรอมบนสายเส้นเดียวกัน เพราะจะทำให้ฮาร์ดดิสก์ช้าลงตามไปด้วย
หน่วยความจำ แคช หรือ บัฟเฟอร์ ที่ใช้
อีกวิธีที่ผู้ผลิตฮาร์ดดิสก์ ใช้เพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของฮาร์ดดิสก์ในปัจจุบัน คือการใช้หน่วยความจำแคช หรือบัฟเฟอร์ (Buffer) เพื่อเป็นที่พักข้อมูลก่อนที่จะส่งไปยัง คอมโทรลเลอร์บนการ์ด หรือเมนบอร์ด แคชที่ว่านี้จะทำงานร่วมกับฮาร์ดดิสก์ โดยในกรณีอ่านข้อมูล ก็จะอ่านข้อมูลจากฮาร์ดดิสก์ ในส่วนที่คาดว่าจะถูกใช้งานต่อไปมาเก็บไว้ล่วงหน้า ส่วนในกรณีบันทึกข้อมูล ก็จะรับข้อมูลมาก่อนเพื่อเตรียมที่จะเขียนลงไปทันที ที่ฮาร์ดดิสก์ว่าง แต่ทั้งหมดนี้จะทำอยู่ภายในตัวฮาร์ดดิสก์เอง โดยไม่เกี่ยวข้องกับซีพียูหรือแรมแต่อย่างใด
หน่วยความจำหรือแคชนี้ ในฮาร์ดดิสก์รุ่นราคาถูกจะมีขนาดเล็ก เช่น 128KB หรือบางยี่ห้อก็จะมีขนาด 256-512KB แต่ถ้าเป็นรุ่นที่ราคาสูงขึ้นมา จะมีการเพิ่มจำนวนหน่วยความจำนี้ไปจนถึง 2MB เลยทีเดียว ซึ่งจากการทดสอบพบว่า มีส่วนช่วย ให้การทำงานกับฮาร์ดดิสก์นั้นเร็วขึ้นมาก ถึงแม้กลไกการทำงานของฮาร์ดดิสก์รุ่นนั้น ๆ จะช้ากว่าก็ตาม แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับลักษณะการทำงานของโปรแกรมด้วย
ปัจจัยอื่น ๆ ในการเลือกซื้อฮาร์ดดิสก์
หลังจากที่ได้พอจะรู้จักกับฮาร์ดดิสก์แบบต่าง ๆ กันแล้ว หากต้องการซื้อฮาร์ดดิสก์ที่จะนำมาใช้งานสักตัว ปัจจัยต่าง ๆ ด้านบนนี้ น่าจะเป็นตัวหลักในการกำหนดรุ่นและยี่ห้อของฮาร์ดดิสก์ที่จะซื้อได้ แต่ทั้งนี้ ไม่ควรที่จะมองข้ามปัจจัยอื่น ๆ เหล่านี้ไปด้วย
ความจุของข้อมูล
ยิ่งฮาร์ดดิสก์ที่มีความจุมาก ราคาก็จะแพงขึ้นไป เลือกให้พอดีกับความต้องการแต่ไปเน้นเรื่องความเร็วดีกว่าครับ เช่นหากมีขนาด 15G 7,200 rpm กับ 20G 5,400 rpm ที่ราคาใกล้เคียงกัน ผมมอลว่าน่าจะเลือกตัว 15G 7,200 rpm ดีกว่า
ความทนทานและการรับประกัน
อย่าลืมว่า ฮาร์ดดิสก์ เป็นอุปกรณ์ที่ต้องทำงานตลอดเวลา มีการเคลื่อนไหวต่าง ๆ มากมายอยู่ภายในและโอกาสที่จะเสียหายมีได้มาก โดยเฉพาะเรื่องของความร้อนและการระบายความร้อนที่ไม่ดีในเครื่อง ก็เป็นสาเหตุสำคัญของการเสียหาย นอกจากนี้ การเกิด แรงกระแทกแรง ๆ ก็เป็นสาเหตุหลักของ การเสียหายที่พบได้บ่อย ดังนั้น ปัจจัยที่ค่อนข้างสำคัญในการเลือกซื้อฮาร์ดดิสก์ คือ เรื่องระยะเวลาในการรับประกันสินค้า และระยะเวลาในการส่งเคลม ว่าจะช้าหรือเร็วกว่าจะได้ของกลับคืนมาใช้งาน รวมทั้งร้านค้า ที่เราไปซื้อด้วย ที่ในบางครั้ง เวลาซื้อสินค้า จะบอกว่าเปลี่ยนได้ เคลมเร็ว แต่เวลาที่มีปัญหาจริง ๆ ก็จะไม่ค่อยยอมเปลี่ยนสินค้าให้เราแบบง่าย ๆ
เท่าที่เคยได้ยินมา ส่วนมากจะนิยมซื้อยี่ห้อ Quantum, IBM, Maxtor กันครับ ทั้งนี้ก็คงจะขึ้นอยู่กับราคา ความร้อน เสียง ความเร็ว และความชอบของแต่ละคนกันครับ ที่สำคัญคือเรื่องของความเร็วต่าง ๆ ก็เลือกกันให้ดีนะครับ
ลักษณะทั่วไป
ระบบฮาร์ดดิสค์แตกต่างกับแผ่นดิสเกตต์ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะมีจำนวนหน้าสำหรับเก็บบันทึก ข้อมูลมากกว่าสองหน้า นอกจากระบบฮาร์ดดิสค์จะเก็บบันทึกข้อมูลเหมือนแผ่นดิสเกตต์ยังเป็นส่วน ที่ใช้ในการอ่านหรือเขียนบันทึกข้อมูลเหมือนช่องดิสค์ไดรฟ์
แผ่นจานแม่เหล็กของฮาร์ดดิสค์ จะมีความหนาแน่นของการจุข้อมูลบนผิวหน้าได้สูงกว่าแผ่น ดิสเกตต์มาก เช่น แผ่นดิสเกตต์มาตราฐานขนาด 5.25 นิ้ว ความจุ 360 กิโลไบต์ จะมีจำนวนวงรอบ บันทึกข้อมูลหรือเรียกว่า แทร็ก(track) อยู่ 40 แทร็ก กรณีของฮาร์ดดิสค์ขนาดเดียวกันจะมีจำนวน วงรอบสูงมากกว่า 1000 แทร็กขึ้นไป ขณะเดียวกันความจุในแต่ละแทร็กของฮาร์ดดิสค์ก็จะสูงกว่า ซึ่งประมาณได้ถึง 5 เท่าของความจุในแต่ละแทร็กของแผ่นดิสเกตต์
เนื่องจากความหนาแน่นของการบันทึกข้อมูลบนผิวแผ่นจานแม่เหล็กของฮาร์ดดิสค์สูงมาก ๆ ทำให้หัวอ่านและเขียนบันทึกมีขนาดเล็ก ตำแหน่งของหัวอ่านและเขียนบันทึกก็ต้องอยู่ในตำแหน่ง ที่ใกล้ชิดกับผิวหน้าจานมาก โอกาสที่ผิวหน้าและหัวอ่านเขียนอาจกระทบกันได้ ดังนั้นแผ่นจานแม่ เหล็กจึงควรเป็นแผ่นอะลูมิเนียมแข็ง แล้วฉาบด้วยสารแม่เหล็ก
ฮาร์ดดิสค์จะบรรจุอยู่ในกล่องโลหะปิดสนิท เพื่อป้องสิ่งสกปรกหลุดเข้าไปภายใน ซึ่งถ้าต้อง การเปิดออกจะต้องเปิดในห้องเรียก clean room ที่มีการกรองฝุ่นละออกจากอากาศเข้าไปในห้อง ออกแล้ว ฮาร์ดดิสค์ที่นิยมใช้ในปัจจุบันเป็นแบบติดภายในเครื่องไม่เคลื่อนย้ายเหมือนแผ่นดิสเกตต์ ดิสค์ประเภทนี้อาจเรียกว่า ดิสค์วินเชสเตอร์(Winchester Disk)
ฮาร์ดดิสค์ส่วนใหญ่จะประกอบด้วยแผ่นจานแม่เหล็ก(platters) สองแผ่นหรือมากกว่ามาจัด เรียงอยู่บนแกนเดียวกันเรียก Spindle ทำให้แผ่นแม่เหล็กหมุนไปพร้อม ๆ กัน จากการขับเคลื่อน ของมอเตอร์ด้วยความเร็ว 3600 รอบต่อนาที แต่ละหน้าของแผ่นจานจะมีหัวอ่านเขียนประจำเฉพาะ โดยหัวอ่านเขียนทุกหัวจะเชื่อมติดกันคล้ายหวี สามารถเคลื่อนเข้าออกระหว่างแทร็กต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว
จากรูปเป็นภาพตัดขวางของฮาร์ดดิสค์แสดงแผ่นจาน แกนหมุน Spindle หัวอ่านเขียน และก้านหัวอ่านเขียน
จากรูปแสดงฮาร์ดดิสค์ที่มีแผ่นจาน 2 แผ่น พร้อมการกำกับชื่อแผ่นและหน้าของดิสค์ ผิวของ แผ่นจานกับหัวอ่านเขียนจะอยู่เกือบชิดติดกัน คือห่างกันเพียงหนึ่งในแสนของนิ้ว และระยะห่างนี้ ในระหว่างแทร็กต่าง ๆ ควรสม่ำเสมอเท่ากัน ซึ่งกลไกของเครื่องและการประกอบฮาร์ดดิสค์ต้อง ละเอียดแม่นยำมาก การหมุนอย่างรวดเร็วของแผ่นจาน ทำให้หัวอ่านเขียนแยกห่างจากผิวจาน ด้วยแรงลมหมุนของจาน แต่ถ้าแผ่นจานไม่ได้หมุนหรือปิดเครื่อง หัวอ่านเขียนจะเลื่อนลงชิดกับ แผ่นจาน ดังนั้นเวลาเลิกจากการใช้งานเรานิยมเลื่อนหัวอ่านเขียนไปยังบริเวณที่ไม่ได้ใช้เก็บข้อมูล ที่เรียกว่า Landing Zone เพื่อว่าถ้าเกิดการกระแทรกของหัวอ่านเขียนและผิวหน้าแผ่นจานก็จะไม่มีผลต่อข้อมูลที่เก็บไว้
ฮารด์ดิกส์เป็นอุปกรณ์ที่รวมเอาองค์ประกอบ ทั้งกลไกการทำงาน และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เข้าไว้ด้วยกัน แม้ว่าฮาร์ดดิสก์ นั้นจะได้ชื่อว่าเป็นอุปกรณ์ที่มีความซับซ้อนที่สุด ในด้านอุปกรณ์ที่มีการเคลื่อนไหว แต่ในความเป็นจริงแล้วการอธิบายการทำงาน ของฮาร์ดดิสก์นั้นถือว่าได้ง่าย ภายในฮาร์ดดิสก์นั้นจะมีแผ่น Aluminum Alloy Platter หลายแผ่นหมุนอยู่ด้วยความเร็วสูง โดยจะมีจำนวนแผ่นขึ้นอยู่กับแต่ละรุ่นแต่ละยี่ห้อต่างกันไป เมื่อผู้ใช้ พิมพ์คำสั่งให้คอมพิวเตอร์ทำงาน แขนกลของฮาร์ดดิสก์ จะรอบรับคำสั่งและเคลื่อนที่ ไปยังส่วนที่ถูกต้องของ Platter เมื่อถึงที่หมายก็จะทำการอ่านข้อมูลลงบนแผ่นดิสก์นั้น หัวอ่านจะอ่านข้อมูลแล้วส่งไปยัง ซีพียู จากนั้น ไม่นานข้อมูลที่ต้องการก็จะปรากฏ การทำงานเขียนอ่านข้อมูลของฮาร์ดดิกส์ จะมีการทำงาน คล้ายกับการทำงาน ของของเทปคาสเซ็ท แพล็ตเตอร์ของฮาร์ดดิสก์ นั้นจะเคลือบไปด้วยวัตถุจำพวกแม่เหล็ก ที่มีขนาดความหนา เพียง 2-3 ในล้านส่วนของนิ้ว แต่จะต่างจากเทปทั่วไปคือ ฮาร์ดดิสก์นั้นจะใช้หัวอ่านเพียง หัวเดียวในการทำงาน ทั้งอ่าน และเขียนข้อมูลบนฮาร์ดดิกส์ ส่วนเขียนข้อมูลลงบนฮาร์ดดิสก์นั้นหัวอ่านจะได้ รับกระแสไฟฟ้าผ่านเข้าสู่ คอยล์ของหัวอ่าน เพื่อสร้างรูปแบบแม่เหล็กบนสื่อ ที่เคลือบอยู่บนแพล็ตเตอร์ซึ่งเท่า กับเป็นการเขียนข้อมูลลงบน ฮาร์ดดิสก์ การอ่านนั้น ก็จะเป็นการแปลงสัญญาณรูปแบบแม่เหล็กที่ได้บันทึก อยู่บนฮาร์ดิสก์กลับแล้วเพิ่ม สัญญาณและทำการ ประมวลผล ให้กลับมาเป็นข้อมูลอีกครั้งอีก
จุดที่แตกต่าง กันของการเก็บข้อมูลระหว่าง ออดิโอเทปกับฮาร์ดดิสก์นั้นก็ คือเทปจะเก็บข้อมูลในรูปแบบของ สัญญาณ อนาล็อก แต่สำหรับฮาร์ดดิสก์นั้นจะ เก็บในรูป สัญญาณ ดิจิตอลโดยจะเก็บเป็นเลขฐานสองคือ 0 และ 1 ฮาร์ดดิสก์ จะเก็บข้อมูลไว้ใน Track หรือ เส้นวงกลม โดยจะเริ่มเก็บข้อมูลที่ด้านนอกสุด ของฮาร์ดดิสก์ก่อน จากนั้นจึงไล่เข้ามาด้านในสุด โดยฮาร์ดดิสก์ จะเป็นอุปกรณ์ที่สามารถสุ่มเข้าถึงข้อมูลได้ คือการที่หัวอ่าน สามารถเคลื่อนที่ ไปอ่านข้อมูลบนจุดใดของ ฮาร์ดดิสก์ก็ได้ ไม่เหมือนกับเทปเพลงที่หากจะต้องการฟังเพลง ถัดไปเราก็ต้องกรอเทป ไปยังจุดเริ่มต้นของเพลงนั้น หัวอ่านของฮาร์ดดิสก์ นั้นสามารถบินอยู่เหนือพื้นที่จัดเก็บ ข้อมูลทันทีที่ได้รับตำแหน่งมาจากซีพียู ซึ่งการเข้า ถึงข้อมูลแบบสุ่มนี้เป็นเหตุผลสำคัญ ที่ทำให้ฮาร์ดดิสก์ สามารถแทนที่เทปในการเก็บข้อมูลหลักของคอมพิวเตอร์ ฮาร์ดดิสก์นั้นสามารถ เก็บข้อมูลได้ทั้ง 2 ด้านของ แพล็ตเตอร์ ถ้าหัวอ่านเขียนนั้นอยู่ทั้ง 2 ด้าน ดังนั้นฮาร์ดดิสก์ที่ มีแพล็ตเตอร์ 2 แผ่นนั้นสามารถมีพื้นที่ในการ เก็บข้อมูลได้ถึง 4 ด้าน และมีหัวอ่านเขียน 4 หัวการเคลื่อนที่ของ หัวอ่านเขียนนี้จะมีการเคลื่อนที่ไปพร้อม ๆ กันโดยจะมีการเคลื่อนที่ที่ตรงกัน Track วงกลมนั้นจะถูกแบ่งออก เป็นหน่วยย่อย ๆ เรียกว่า Sector การเขียนข้อมูลลงบนฮาร์ดดิสก์นั้นจะเริ่มเขียนจากรอบนอกสุด ของฮาร์ดดิสก์ก่อน จากนั้นเมื่อข้อมูลใน Track นอกสุดถูกเขียนจนเต็มหัวอ่านก็จะเคลื่อนมายังแทร็กถัดมา ที่ว่างแล้วทำการเขียน ข้อมูลต่อไป ซึ่งก็ด้วยวิธีการนี้ทำให้ประสิทธิภาพการทำงานสูงเป็นอย่างมากเพราะหัวอ่านเขียนสามารถบันทึกข้อ มูลได้มากกว่า ในตำแหน่งหนึ่งก่อนที่จะเคลื่อนที่ไปยังแทร็คถัดไป
ตัวอย่างเช่น ถ้าเรามีฮาร์ดดิสก์แบบ 4 แพล็ตเตอร์อยู่และหัวอ่านเขียนอยู่ที่แทร็ค 15 ไดร์ฟจะเขียนข้อมูลลงในแทร็ค 15 บนทั้ง 2 ด้านของ แพล็ตเตอร์ ทั้ง 4 จนเต็มจากนั้นจึงเคลื่อนเข้าไปหาที่แทร็ค 16 ต่อไป การหมุนของแพล็ตเตอร์นั้นนับได้ว่า เร็วมาก ความเร็วต่ำ สุดก็เท่ากับ 3,600 รอบต่อนาที และปัจจุบันสูงสุดนับหมื่นรอบ ซึ่งเป็นการทำงานที่เร็วกว่า ฟล็อบปี้ดิสก์หรือเทปมาก ด้วยความเร็วขนาดนี้ทำให้หัวอ่านเขียนขนาดเล็กสามารถลอยหรือบินอยู่เหนือพื้น ผิวได้หัวอ่านเขียนนั้นได้รับการ ออกแบบให้บินอยู่เหนือแผ่นแพล็ตเตอร์ที่กำลังหมุนอยู่ด้วยความเร็วสูงนี้ ในความสูงเพียง 3 ล้านส่วนของนิ้ว ซึ่ง เท่ากับว่าระยะห่างระหว่างหัวอ่านเขียนและแพล็ตเตอร์นั้นมีขนาดเล็ก กว่าเส้นผมของคนเราหรือแม้กระทั่งฝุ่นมาก หากเกิดการกระแทก อย่างรุนแรงขึ้นกับฮาร์ดดิสก์จนทำให้ หัวอ่านเขียนสัมผัสกับแผ่นแพล็ตเตอร์ก็จะทำให้พื้นผิว หรือหัวอ่านเขียน เกิดการเสียหาย ซึ่งส่งผลให้เกิด ปัญหาข้อมูลเสียหาย หรือถ้าโชคร้ายก็คือฮาร์ดดิสก์พังอย่างแก้ไข ไม่ได้ อย่างไรก็ตามปัญหานี้มักจะไม่เกิด กับฮาร์ดดิสก์ในปัจจุบัน ทั้งนี้เพราะฮาร์ดดิสก์ในปัจจุบันมีเทคโนโลยีการ ผลิตที่สูงขึ้นและได้รับการป้องกัน เป็นอย่างดีโดยถูกสร้าง ให้สามารถ รับแรงกระแทกได้สูงถึง 70-100 เท่าของ แรงดึงดูด (70-100G)
การจัดเรียงข้อมูลบนฮาร์ดดิสก์
การจัดเรียงข้อมูลบนฮาร์ดดิสก์นั้นมีลักษณะเดียวกับแผนที่ ข้อมูลจะถูกจักเก็บไว้ในแทร็คบนแพล็ตเตอร์ ดิสก์ไดร์ฟทั่ว ๆ ไปจะมีแทร็คประมาณ 2,000 แทร็คต่อนิ้ว (TPI) Cylinder จะหมายถึงกลุ่มของ Track ที่อยู่ บริเวณหัวอ่านเขียนบนทุก ๆ แพล็ตเตอร์ ในการเข้าอ่านข้อมูลนั้นแต่ละแทร็คจะถูกแบ่งออกเป็นหน่วยย่อย ๆ เรียกว่า Sector กระบวนการในการจัดการดิสก์ ให้มีแทร็ค และเซกเตอร์เรียกว่า การฟอร์แมต ฮาร์ดดิสก์ ในปัจบันส่วนใหญ่จะได้รับการฟอร์แมตมาจากโรงงานเรียบร้อยแล้ว ในเครื่องคอมพิวเตอร์ โดยปกติ เซกเตอร์ จะมีขนาด เท่ากับ 512 ไบต์ คอมพิวเตอร์จะใช้ข้อมูลที่ได้รับการฟอร์แมตนี้ เหมือนกับที่นักท่องเที่ยวใช้แผนที่ ในการเดินทาง คือใช้ระบุว่าข้อมูลใดอยู่ที่ตำแหน่งใดบนฮาร์ดดิสก์ ดังนั้นหากฮาร์ดดิสก์ ไม่ได้รับการฟอร์แมต เครื่องคอมพิวเตอร์ จะก็ไม่รู้ว่าข้อมูลถูกเก็บไว้ที่ใด และจะนำข้อมูลมาได้จากที่ไหนในการออกแบบฮาร์ดดิสก์ แบบเก่านั้นจำนวน เซกเตอร์ต่อแทร็กจะถูกกำหนดตายตัว เนื่องจากพื้นที่แทร็คบริเวณขอบนอกนั้นมีขนาด ใหญ่กว่าบริเวณขอบใน ของฮาร์ดดิสก์ ดังนั้นพื้นที่สิ้นเปลืองของแทร็คด้านนอกจึงมีมากกว่า แต่ในปัจจุบัน ได้มีการใช้เทคนิคการฟอร์แมต รูปแบบใหม่ที่ เรียกว่า Multiple Zone Recording เพื่อบีบข้อมูลได้มากขึ้น ในการนำมาจัดเก็บบนฮาร์ดดิสก์ได้ Multiple Zone Recording จะอนุญาตให้พื้นที่แทร็คด้านนอก สามารถ ปรับจำนวนคลัสเตอร์ได้ทำให้พื้นที่แทร็ค ด้านนอกสุดมีจำนวนเซกเตอร์มากว่า ด้านในและด้วยการแบ่งให้พื้น ที่แทร็คด้านนอกสุดมีจำนวนเซกเตอร์มากว่าด้านในนี้ ข้อมูลสามารถจัดเก็บได้ตลอดทั้งฮาร์ดดิสก์ ทำให้มีการใช้เนื้อที่บนแพล็ตเตอร์ได้อย่างคุ้มค่า และเป็นการ เพิ่มความจุโดย ใช้จำนวนแพล็ตเตอร์น้อยลงจำนวนของเซกเตอร์ต่อแทร็ค ในดิสก์ขนาด 3.5 นิ้วแบบปกติจะมีอยู่ ประมาณ 60 ถึง 120 เซกเตอร์ภายใต้การจัดเก็บแบบ Multiple Zone Recording
การทำงานของหัวอ่านเขียน
หัวอ่านเขียนของฮาร์ดดิสก์นับเป็นชิ้นส่วนที่มีราคาแพงที่สุด และลักษณะของมัน ก็มีผลกระทบอย่างยิ่งกับ ประสิทธิภาพ ของฮาร์ดดิสก์โดยรวม หัวอ่านเขียนจะเป็นอุปกรณ์แม่เหล็ก มีรูปร่างคล้าย ๆ ตัว “C” โดยมีช่อง ว่างอยู่เล็กน้อย โดยจะมีเส้นคอยล์ พันอยู่รอบหัวอ่านเขียนนี้เพื่อสร้างสนามแม่เหล็กไฟฟ้า การเขียนข้อมูล จะใช้ วิธีการส่งกระแสไฟฟ้าผ่านคอยล์ ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลง ของสนามแม่เหล็กซึ่งจะส่งผลให้เกิด ความเปลี่ยนแปลงที่แพล็ตเตอร์ ส่วนการอ่านข้อมูลนั้น จะรับค่าความเปลี่ยนแปลง ของสนามแม่เหล็กผ่าน คอยล์ที่อยู่ที่หัวอ่าน เขียนแล้วแปลงค่าที่ได้เป็น สัญญาณส่งไปยังซีพียู ต่อไปเมื่อเทคโนโลยีพัฒนาไปความ หนาแน่นของข้อมูลก็ยิ่ง เพิ่มขึ้นในขณะที่เนื้อที่สำหรับเก็บข้อมูลก็จะลดขนาดลง ขนาดบิตของข้อมูลที่เล็กนี้ ทำให้สัญญาณที่เกิดขึ้นแล้ว ส่งไปยังหัวอ่านนั้นอ่อนลง และอ่านได้ยากขึ้น ด้วเหตุนี้ทางผู้พัฒนาจึงจำเป็น ต้องวางหัวอ่านให้กับสื่อมากขึ้นเพื่อ ลดการสูญเสียสัญญาณ จากเดิมในปี 1973 ที่หัวอ่านเขียนบินอยู่ห่างสื่อ ประมาณ 17 microinch (ล้านส่วนของนิ้ว) มาในปัจจุบันนี้หัวอ่านเขียน บินอยู่เหนือแผ่นแพล็ตเตอร์เพียง 3 microinch เท่านั้น เหมือนกับการนำเครื่องบิน โบอิ้ง 747 มาบินด้วยความเร็วสูงสุด โดยให้บินห่างพื้นเพียง 1 ฟุต แต่ที่สำคัญก็คือหัวอ่านเขียนนั้นไม่เคยสัมผัส กับแผ่นแพล็ตเตอร์ ที่กำลังหมุนอยู่เลยเมื่อเครื่อง คอมพิวเตอร์ถูกปิด ฮาร์ดดิสก์จะหยุดหมุนแล้วหัวอ่านเขียนจะ เคลื่อนที่ไปยังพื้นที่ที่ปลอดภัย และหยุดอยู่ตรงนั้น ซึ่งแยกอยู่ต่างหากจากพื้นที่ที่ใช้เก็บข้อมูล
Seek Time
คือระยะเวลาที่แขนยืดหัวอ่านเขียนฮาร์ดดิสก์ เคลื่อนย้ายหัวอ่านเขียนไประหว่างแทร็คของข้อมูลบนฮาร์ดดิสก์ ซึ่งในปัจจุบันฮาร์ดดิสก์ จะมีแทร็คข้อมูลอยู่ประมาณ 3,000 แทร็คในแต่ละด้านของแพล็ตเตอร์ ขนาด 3.5 นิ้ว ความสามารถในการเคลื่อนที่ จากแทร็คที่อยู่ไปยังข้อมูลในบิตต่อ ๆ ไป อาจเป็นการย้ายตำแหน่งไปเพียง อีกแทร็คเดียวหรืออาจย้ายตำแหน่งไปมากกว่า 2,999 แทร็คก็เป็นได้ Seek time จะวัดโดยใช้หน่วยเวลาเป็น มิลลิเซก (ms) ค่าของ Seek time ของการย้ายตำแหน่งของแขนยึดหัวอ่านเขียน ไปในแทร็คถัด ๆ ไปในแทร็คที่ อยู่ติด ๆ กันอาจใช้เวลาเพียง 2 ms ในขณะที่การย้ายตำแหน่งจากแทร็คที่อยู่นอกสุดไปหาแทร็คที่อยู่ในสุด หรือ ตรงกันข้ามจะต้องใช้เวลามากถึงประมาณ 20 ms ส่วน Average seek time จะเป็นค่าระยะเวลาเฉลี่ย ในการย้ายตำแหน่ง ของหัวเขียนอ่านไปมาแบบสุ่ม (Random) ในปัจจุบันค่า Average seek time ของ ฮาร์ดดิสก์จะอยู่ ในช่วงตั้งแต่ 8 ถึง 14 ms แม้ว่าค่า seek จะระบุเฉพาะคุณสมบัติในการทำงานเพียง ด้านกว้างและยาวของ แผ่นดิสก์ แต่ค่า Seek time มักจะถูกใช้ในการเปรียบเทียบ คุณสมบัติทางด้านความ เร็วของฮาร์ดดิสก์เสมอ ปกติ แล้วมักมีการเรียกรุ่นของฮาร์ดดิสก์ตามระดับความเร็ว Seek time ของตัว ฮาร์ดดิสก์เอง เช่นมีการเรียกฮาร์ดดิสก์ ที่มี Seek time 14 ms ว่า “ฮาร์ดดิสก์ 14 ms” ซึ่งก็แสดงให้ทราบว่า ฮาร์ดดิสก์รุ่นนั้น ๆ มีความเร็วของ Seek time ที่ 14 ms อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าการใช้ค่าความเร็ว Seek time กำหนดระดับชั้นของฮาร์ดดิสก์จะสะดวก แต่ค่า Seek time ก็ยังไม่สามารถแสดงให้ประสิทธิภาพทั้งหมด ของฮาร์ดดิสก์ได้ จะแสดงให้เห็นเพียงแต่การค้นหาข้อมูลในแบบสุ่ม ของตัวไดร์ฟเท่านั้น ไม่ได้แสดงในแง่ของ การอ่านข้อมูลแบบเรียงลำดับ (sequential) ดังนั้น ให้ใช้ค่า seek time เป็นเพียงส่วนหนึ่ง ในการตัดสิน ประสิทธิภาพของฮาร์ดดิสก์เท่านั้น
Head Switch Time
เป็นเวลาสลับการทำงาของหัวอ่านเขียน แขนยึดหัวอ่านเขียนจะเคลื่อนย้ายหัวอ่านเขียนไปบนแพล็ตเตอร์ ที่อยู่ในแนวตรงกัน อย่างไรก็ตามหัวอ่านเขียนเพียงหัวเดียวเท่านั้นที่อ่านหรือบันทึกข้อมูลในเวลาใดเวลาหนึ่ง ระยะเวลา ในการสลับกันทำงาน ของหัวอ่านเขียนจะวัดด้วยเวลาเฉลี่ยที่ตัวไดร์ฟใช้สลับ ระหว่างหัวอ่านเขียน สองหัวในขณะ อ่านบันทึกข้อมูล เวลาสลับหัวอ่านเขียนจะวัดด้วยหน่วย ms
Cylinder Switch Time
เวลาในการสลับไซลินเดอร์ สามารถเรียกได้อีกแบบว่าการสลับแทร็ค (track switch) ในกรณีนี้แขนยึดหัวอ่านเขียน จะวางตำแหน่งของหัวอ่านเขียนอยู่เหนือไซลินเดอร์ข้อมูลอื่น ๆ แต่มีข้อแม้ว่า แทร็คข้อมูลทั้งหมดจะต้องอยู่ใน ตำแหน่งเดียวกันของแพล็ตเตอร์อื่น ๆ ด้วย เวลาในการสลับระหว่าง ไซลินเดอร์จะวัดด้วยระยะเวลาเฉลี่ยที่ตัว ไดร์ฟใช้ในการสลับจากไซลินเดอร์หนึ่งไปยัง ไซลินเดอร์อื่น ๆ เวลาในการสลับไซลินเดอร์จะวัดด้วยหน่วย ms
Rotational Latency
เป็นช่วงเวลาในการอคอยการหมุนของแผ่นดิสก์ภายใน การหมุนภายในฮาร์ดดิสก์จะเกิดขึ้นเมื่อหัวอ่าน เขียนวางตำแหน่ง อยู่เหนือแทร็คข้อมูลที่เหมาะสมระบบการทำงาน ของหัวอ่านเขียนข้อมูลจะรอให้ตัวไดร์ฟ หมุนแพล็ตเตอร์ไปยังเซ็กเตอร์ที่ถูกต้อง ช่วงระยะเวลาที่รอคอยนี้เองที่ถูกเรียกว่า Rotational Latency ซึ่งจะวัด ด้วยหน่วย ms เช่นเดียวกัน แต่ระยะเวลาก็ขึ้นอยู่กับ RPM (จำนวนรอบต่อนาที) ด้วยเช่นกัน
รู้จักกับ ฮาร์ดดิสก์ และมาตราฐานของการเชื่อมต่อ แบบต่าง ๆ
ฮาร์ดดิสก์ (Hard Disk) เป็นอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับเก็บข้อมูลต่าง ๆ ของเครื่องคอมพิวเตอร์ มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมที่มีเปลือกนอก เป็นโลหะแข็ง และมีแผงวงจรสำหรับการควบคุมการทำงานประกบอยู่ที่ด้านล่าง พร้อมกับช่องเสียบสายสัญญาณและสายไฟเลี้ยง ส่วนประกอบภายในจะถูกปิดผนึกไว้อย่างมิดชิด โดยจะเป็นแผ่นดิสก์และหัวอ่านที่บอบบางมาก และไม่ค่อยจะทนต่อการกระทบ กระเทือนได้ ดังนั้น จึงควรที่จะระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง เวลาจัดถือไม่ควรให้กระแทกหรือกระเทือน และระมัดระวังไม่ให้มือโดน อุปกรณ์อื่น ๆ ที่อยู่บนแผงวงจร โดยปกติ ฮาร์ดดิสก์ มักจะบรรจุอยู่ในช่องที่เตรียมไว้เฉพาะภายในเครื่อง โดยจะมีการต่อสาย สัญญาณเข้ากับตัวควบคุมฮาร์ดดิสก์ และสายไฟเลี้ยงที่มาจากแหล่งจ่ายไฟด้วยเสมอ ในที่นี้ จะขอแนะนำให้รู้จักกับ ฮาร์ดดิสก์ แบบต่าง ๆ ในเบื้องต้น พอเป็นพื้นฐานในการทำความรู้จักและเลือกซื้อมาใช้งานกัน
ชนิดของ ฮาร์ดดิสก์ แบ่งตามอินเตอร์เฟสที่ต่อใช้งาน
ปัจจุบันนี้ ฮาร์ดดิสก์ที่มีใช้งานทั่วไป จะมีระบบการต่อใช้งานแบ่งออกเป็น 2 แบบใหญ่ ๆ คือ EIDE (Enhanced Integrated Drive Electronics) กับ SCSI (Small Computer System Interface) ซึ่งฮาร์ดดิสก์ทั่ว ๆ ไปที่ใช้งานกันตาม เครื่องคอมพิวเตอร์ตามบ้าน มักจะเป็นการต่อแบบ EIDE ทั้งนั้น ส่วนระบบ SCSI จะมีความเร็วของการรับส่ง ข้อมูลที่เร็วกว่า แต่ราคาของฮาร์ดดิสก์จะแพงกว่ามาก จึงนิยมใช้กันในเครื่อง Server เท่านั้น
EIDE หรือ Enhance IDE เป็นระบบของ ฮาร์ดดิสก์อินเตอร์เฟสที่ใช้กันมากในปัจจุบันนี้ การต่อไดร์ฟฮาร์ดดิสก์แบบ IDE จะต่อผ่าน สายแพรและคอนเน็คเตอร์จำนวน 40 ขาที่มีอยู่บนเมนบอร์ด ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการของการต่อแบบนี้คือ AT Attachment หรือ ATA ต่อมาได้มีการพัฒนาไปเป็นแบบย่อยอื่น ๆ เช่น ATA-2, ATAPI, EIDE, Fast ATA ตลอดจน ATA-33 และ ATA-66 ในปัจจุบัน ซึ่งถ้าหากเป็นแบบ ATA-66 แล้วสายแพรสำหรับรับส่งสัญญาณ จะต้องเป็นสายแพรแบบที่รองรับการทำงานนั้นด้วย จะเป็นสายแพรที่มีสายข้างใน 80 เส้นแทนครับ ส่วนใหญ่แล้วใน 1 คอนเน็คเตอร์ จะสามารถต่อฮาร์ดดิสก์ได้ 2 ตัวและบนเมนบอร์ด จะมีคอนเน็คเตอร์ให้ 2 ชุด ดังนั้น เราสามารถต่อฮาร์ดดิสก์หรืออุปกรณ์อื่น ๆ เช่นซีดีรอมไดร์ฟ ได้สูงสุด 4 ตัวต่อคอมพิวเตอร์ 1 เครื่อง
วิธีการรับส่งข้อมูลของฮาร์ดดิสก์แบบ EIDE ยังแบ่งออกเป็นหลาย ๆ แบบ ในสมัยเริ่มต้น จะเป็นแบบ PIO (Programmed Input Output) ซึ่งเป็นการรับส่งข้อมูลโดยผ่านซีพียู คือรับข้อมูลจากฮาร์ดดิสก์ เข้ามายังซีพียู หรือส่งข้อมูลจากซีพียูไปยัง ฮาร์ดดิสก์ การรับส่งข้อมูลแบบ PIO นี้ยังมีการทำงานแยกออกไปหลายโหมด โดยจะมีความเร็วในกรรับส่งข้อมูลต่าง ๆ กันไป ดังตารางต่อไปนี้
PIO mode
อัตราการรับส่งข้อมูล (MB./sec)
อินเตอร์เฟส
0
3.3
ATA
1
5.2
ATA
2
8.3
ATA
3
11.1
ATA-2
4
16.6
ATA-2
การรับส่งข้อมูลระหว่าง ฮาร์ดดิสก์ กับเครื่องคอมพิวเตอร์อีกแบบหนึ่ง เรียกว่า DMA (Direct Memory Access) คือทำการ รับส่งข้อมูลระหว่างฮาร์ดดิสก์ กับหน่วยความจำโดยไม่ผ่านซีพียู ซึ่งจะกินเวลาในการทำงานของซีพียูน้อยลง แต่ได้อัตราการรับส่ง ข้อมูลพอ ๆ กับ PIO mode 4 และยังแยกการทำงานเป็นหลายโหมดเช่นเดียวกันการรับส่งข้อมูลทาง PIO โดยมีอัตราการรับส่ง ข้อมูลดังตารางต่อไปนี้
หัวข้อ
DMA mode
อัตราการรับส่งข้อมูล (MB./sec)
อินเตอร์เฟส
Single Word
0
2.1
ATA
1
4.2
ATA
2
8.3
ATA
Multi Word
0
4.2
ATA
1
13.3
ATA-2
2
16.6
ATA-2
ฮาร์ดดิสก์ตัวหนึ่งอาจเลือกใช้การรับส่งข้อมูลได้หลายแบบ ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลักคือ ฮาร์ดดิสก์ที่ใช้นั้นสนับสนุนการทำงานแบบใดบ้าง ชิปเซ็ตและ BIOS ของเมนบอร์ดต้องสนับสนุนการทำงานในแบบต่าง ๆ และอย่างสุดท้านคือ ระบบปฏิบัติการบางตัว จะมีความสามารถเปลี่ยนหรือเลือกวิธีการรับส่งข้อมูลในแบบต่าง ๆ ได้ เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพแวดล้อมในการทำงาน เช่น Windows NT, Windows 98 หรือ UNIX เป็นต้น
ถัดจาก EIDE ในปัจจุบันก็มีการพัฒนามาตราฐานการอินเตอร์เฟส ที่มีความเร็วสูงยิ่งขึ้นไปอีก คือแบบ Ultra DMA/2 หรือเรียกว่า ATA-33 (บางทีเรียก ATA-4) ซึ่งเพิ่มความเร็วขึ้นไป 2 เท่าเป็น 33 MHz และแบบ Ultra DMA/4 หรือ ATA-66 (หรือ ATA-5) ซึ่งกำลังเป็นมาตราฐานอยู่ในปัจจุบัน โดยมีรายละเอียดดังนี้
DMA mode
อัตราการรับส่งข้อมูล (MB./sec)
อินเตอร์เฟส
Ultra DMA/2
(UDMA2 หรือ UDMA/33)
33.3
ATA-33 (ATA-4)
Ultra DMA/4
(UDMA4 หรือ UDMA/66)
66.6
ATA-66 (ATA-5)
นอกจากนี้ ปัจจุบันเริ่มจะเห็น ATA-100 กันบ้างแล้วในฮาร์ดดิสก์รุ่นใหม่ ๆ บางยี่ห้อ
SCSI เป็นอินเตอร์เฟสที่แตกต่างจากอินเตอร์เฟสแบบอื่น ๆ มาก ความจริงแล้ว SCSI ไม่ได้เป็น อินเตอร์เฟสสำหรับ ฮาร์ดดิสก์ โดยเฉพาะ ข้อแตกต่างที่สำคัญที่สุดได้แก่ อุปกรณ์ที่จะนำมาต่อกับอินเตอร์เฟสแบบนี้ จะต้องเป็นอุปกรณ์ที่มีความฉลาดหรือ Intelligent พอสมควร (มักจะต้องมีซีพียู หรือหน่วยความจำของตนเองในระดับหนึ่ง) โดยทั่วไป การ์ดแบบ SCSI จะสามารถต่อ อุปกรณ์ได้ 7 ตัว แต่การ์ด SCSI บางรุ่นอาจต่ออุปกรณ์ได้ถึง 14 ตัว (SCSI-2) ในทางทฤษฎีแล้ว เราสามารถนำอุปกรณ์หลายชนิด มาต่อเข้าด้วยกันผ่าน SCSI ได้เช่น ฮาร์ดดิสก์ เทปไดร์ฟ ออปติคัลดิสก์ เลเซอร์พรินเตอร์ หรือแม้กระทั่งเมาส์ ถ้าอุปกรณ์เหล่านั้น มีอินเตอร์เฟสที่เหมาะสม มาดูความเร็วของการรับส่งข้อมูลของ SCSI แบบต่าง ๆ กันดีกว่า
หัวข้อ
SCSI
Fast
Wide
Fast
Wide
Ultra
Ultra
Wide
Ultra 2
Ultra 3
(Ultra160)
บัสข้อมูล (บิต)
8
8
19
16
32
16
32
16
32
ความถี่ (MHz)
5
10
5
10
10
20
20
40
40
รับส่งข้อมูล (MB/s)
5
10
10
20
40
40
80
80
160
คอนเน็คเตอร์
SCSI-1
SCSI-2
SCSI-2
SCSI-2
SCSI-2
SCSI-3
SCSI-3
SCSI-3
SCSI-3
ประสิทธิภาพของฮาร์ดดิสก์ขึ้นอยู่กับอะไรบ้าง
ความเร็วในการทำงานของฮาร์ดดิสก์ ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่างเช่น ความเร็งในการหมุน กลไกภายใน ความจุข้อมูล ชนิดของ คอนโทรลเลอร์ ขนาดของบัฟเฟอร์ และระบบการเชื่อต่อที่ใช้เป็นต้น ฮาร์ดดิสก์ที่มีกลไกที่เคลื่อนที่เร็วที่สุดเพียงอย่างเดียว อาจจะไม่ใช่ฮาร์ดดิสก์ที่มีประสิทธิภาพดีที่สุดก็ได้
ความเร็วในการหมุนของฮาร์ดดิสก์
ความเร็วในการหมุนของดิสก์ เป็นสิ่งที่มีผลกับความเร็วในการอ่านและบันทึกข้อมูลมากทีเดียว ฮาร์ดดิสก์ทั่วไป ถ้าเป็นรุ่นธรรมดา จะหมุนอยู่ที่ประมาณ 5,400 รอบต่อนาที (rpm) ส่วนรุ่นที่เร็วหน่อยก็จะเพิ่มเป็น 7,200 รอบต่อนาที ซึ่งถือเป็นมาตราฐาน อยู่ในขณะนี้ และถ้าเป็นรุ่นใหญ่หรือพวก SCSI ในปัจจุบันก็อาจถึง 10,000 รอบหรือมากกว่านั้น ฮาร์ดดิสก์ที่หมุนเร็ว ก็จะสามารถ อ่านข้อมูลในแต่ละเซ็คเตอร์ได้เร็วกว่าตามไปด้วย ทำให้ความเร็วการรับส่งข้อมูลภายใน มีค่าสูงกว่า ฮาร์ดดิสกที่หมุนมากรอบกว่า ก็อาจมีเสียงดัง ร้อน และสึกหรอมากกว่า แต่โดยรวมทั่วไปแล้ว หากราคาไม่เป็นข้อจำกัด ก็ควรเลือกฮาร์ดดิสก์ที่หมุนเร็ว ๆ ไว้ก่อน
อินเตอร์เฟสของฮาร์ดดิสก์
ดังที่อธิบายแล้วว่า ฮาร์ดดิสก์อินเตอร์เฟสที่นิยมใช้งานกันมากที่สุดสำหรับเครื่องคอมพิวเตอร์ในปัจจุบันได้แก่ แบบ ATA-33 และ ATA-66 ซึ่งมีอัตราการรับส่งข้อมูลที่สูงกว่าแบบเก่า หากต้องการอัตราการรับส่งข้อมูลที่เร็วกว่านี้ ก็ต้องเลือกอินเตอร์เฟสแบบ SCSI ซึ่งจะมีข้อดีคือ มีความเร็วสูงกว่าแบบ EIDE มากและยังสามารถต่ออุปกรณ์ต่าง ๆ ได้ถึง 7 ตัวด้วยกัน โดยที่ราคาก็ยังคงจะ แพงกว่าแบบ EIDE ด้วย จะเหมาะสำหรับงานที่ต้องใช้ความเร็วสูงเช่น Server ของระบบ LAN เป็นต้น
ประเด็นสำคัญของการต่อฮาร์ดดิสก์แบบ IDE ก็คือ แต่ละสายที่ต่อออกมานั้น ตามปกติจะต่อได้ 2 ไดร์ฟ โดยฮาร์ดดิสก์ ที่อยู่บนสาย คนละเส้นจะทำงานพร้อมกันได้ แต่ถ้าอยู่บนสายเส้นเดียวกันจะต้องทำทีละตัว คือไม่ทำงานกับ Master ก็ Slave ตัวเดียวเท่านั้น ในเวลาหนึ่ง ๆ และหากเป็นอุปกรณ์ที่ทำการรับส่งข้อมูลคนละแบบบนสายเดียวกัน เช่นการต่อฮาร์ดดิสก์แบบ UltraDMA/66 ร่วมกับซีดีรอมแบบ PIO mode 4 อุปกรณ์ทุกตัวบนสายเส้นนั้น ก็จะต้องทำตามแบบที่ช้ากว่า ดังนั้น จึงไม่ควรต่อฮาร์ดดิสก์ที่เร็ว ๆ ไว้กับซีดีรอมบนสายเส้นเดียวกัน เพราะจะทำให้ฮาร์ดดิสก์ช้าลงตามไปด้วย
หน่วยความจำ แคช หรือ บัฟเฟอร์ ที่ใช้
อีกวิธีที่ผู้ผลิตฮาร์ดดิสก์ ใช้เพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของฮาร์ดดิสก์ในปัจจุบัน คือการใช้หน่วยความจำแคช หรือบัฟเฟอร์ (Buffer) เพื่อเป็นที่พักข้อมูลก่อนที่จะส่งไปยัง คอมโทรลเลอร์บนการ์ด หรือเมนบอร์ด แคชที่ว่านี้จะทำงานร่วมกับฮาร์ดดิสก์ โดยในกรณีอ่านข้อมูล ก็จะอ่านข้อมูลจากฮาร์ดดิสก์ ในส่วนที่คาดว่าจะถูกใช้งานต่อไปมาเก็บไว้ล่วงหน้า ส่วนในกรณีบันทึกข้อมูล ก็จะรับข้อมูลมาก่อนเพื่อเตรียมที่จะเขียนลงไปทันที ที่ฮาร์ดดิสก์ว่าง แต่ทั้งหมดนี้จะทำอยู่ภายในตัวฮาร์ดดิสก์เอง โดยไม่เกี่ยวข้องกับซีพียูหรือแรมแต่อย่างใด
หน่วยความจำหรือแคชนี้ ในฮาร์ดดิสก์รุ่นราคาถูกจะมีขนาดเล็ก เช่น 128KB หรือบางยี่ห้อก็จะมีขนาด 256-512KB แต่ถ้าเป็นรุ่นที่ราคาสูงขึ้นมา จะมีการเพิ่มจำนวนหน่วยความจำนี้ไปจนถึง 2MB เลยทีเดียว ซึ่งจากการทดสอบพบว่า มีส่วนช่วย ให้การทำงานกับฮาร์ดดิสก์นั้นเร็วขึ้นมาก ถึงแม้กลไกการทำงานของฮาร์ดดิสก์รุ่นนั้น ๆ จะช้ากว่าก็ตาม แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับลักษณะการทำงานของโปรแกรมด้วย
ปัจจัยอื่น ๆ ในการเลือกซื้อฮาร์ดดิสก์
หลังจากที่ได้พอจะรู้จักกับฮาร์ดดิสก์แบบต่าง ๆ กันแล้ว หากต้องการซื้อฮาร์ดดิสก์ที่จะนำมาใช้งานสักตัว ปัจจัยต่าง ๆ ด้านบนนี้ น่าจะเป็นตัวหลักในการกำหนดรุ่นและยี่ห้อของฮาร์ดดิสก์ที่จะซื้อได้ แต่ทั้งนี้ ไม่ควรที่จะมองข้ามปัจจัยอื่น ๆ เหล่านี้ไปด้วย
ความจุของข้อมูล
ยิ่งฮาร์ดดิสก์ที่มีความจุมาก ราคาก็จะแพงขึ้นไป เลือกให้พอดีกับความต้องการแต่ไปเน้นเรื่องความเร็วดีกว่าครับ เช่นหากมีขนาด 15G 7,200 rpm กับ 20G 5,400 rpm ที่ราคาใกล้เคียงกัน ผมมอลว่าน่าจะเลือกตัว 15G 7,200 rpm ดีกว่า
ความทนทานและการรับประกัน
อย่าลืมว่า ฮาร์ดดิสก์ เป็นอุปกรณ์ที่ต้องทำงานตลอดเวลา มีการเคลื่อนไหวต่าง ๆ มากมายอยู่ภายในและโอกาสที่จะเสียหายมีได้มาก โดยเฉพาะเรื่องของความร้อนและการระบายความร้อนที่ไม่ดีในเครื่อง ก็เป็นสาเหตุสำคัญของการเสียหาย นอกจากนี้ การเกิด แรงกระแทกแรง ๆ ก็เป็นสาเหตุหลักของ การเสียหายที่พบได้บ่อย ดังนั้น ปัจจัยที่ค่อนข้างสำคัญในการเลือกซื้อฮาร์ดดิสก์ คือ เรื่องระยะเวลาในการรับประกันสินค้า และระยะเวลาในการส่งเคลม ว่าจะช้าหรือเร็วกว่าจะได้ของกลับคืนมาใช้งาน รวมทั้งร้านค้า ที่เราไปซื้อด้วย ที่ในบางครั้ง เวลาซื้อสินค้า จะบอกว่าเปลี่ยนได้ เคลมเร็ว แต่เวลาที่มีปัญหาจริง ๆ ก็จะไม่ค่อยยอมเปลี่ยนสินค้าให้เราแบบง่าย ๆ
เท่าที่เคยได้ยินมา ส่วนมากจะนิยมซื้อยี่ห้อ Quantum, IBM, Maxtor กันครับ ทั้งนี้ก็คงจะขึ้นอยู่กับราคา ความร้อน เสียง ความเร็ว และความชอบของแต่ละคนกันครับ ที่สำคัญคือเรื่องของความเร็วต่าง ๆ ก็เลือกกันให้ดีนะครับ
การปรับหัวอ่าน CD-Rom
การปรับหัวอ่าน CD-Rom
วิธีการปรับหัวอ่าน CD-Rom บางรุ่นที่อ่านแผ่นบางแผ่นไม่ได้ โดยวิธีปรับหัว VR ใน Drive CD-Rom หรือที่เรียกกันว่า Variable Resist
สำหรับผู้ที่มี CD-Rom แต่ว่า Drive ของท่านไม่ สามารถอ่านแผ่นทองหรือแผ่น CD-R ได้ หรือว่าอ่านได้บ้าง ไม่ได้บ้างก็แล้วแต่ครับ แต่กรณีที่ผมจะพูดถึงนี้ไม่รวมถึงอาการ ของ CD-Rom ที่มอเตอร์เสียนะครับ ผมจะทำเป็นขั้นเป็นตอนละกัน จะได้ดูกันง่ายๆ
ก่อนอื่นก็ต้องเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมครับ ดูในรูปด้านบน เลยครับ อันดับแรกก็ CD-Rom ที่เริ่มใช้ไม่ได้อย่างใจ ทางที่ดีขอให้เป็น CD-Rom ที่หมดประกันแล้วจะเยี่ยม เลยครับ ไม่ต้องกลัวเอาไปเคลมไม่ได้เพราะหมดอายุรับประกัน แล้ว คุณคงไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้วล่ะ เมื่อเตรียม Drive เรียบ ร้อยแล้วก็อย่าลืมไขควงสี่แฉกขนาดไม่ต้องใหญ่มากก็ได้ครับ แต่ที่ขาดไม่ได้ก็คือไขควงสองแฉกขนาดเล็ก เล็กสุดยิ่งดีครับ อะไรจะได้ง่ายเข้า เอาล่ะเมื่อเตรียมอุปกรณ์ครบแล้วก็มาแงะ เจ้า CD-Rom เจ้าปัญหากันได้เลยครับ
สำหรับในรูปผมใช้ CD-Rom ของ Creative 8X ตัวเก่าของผม ที่มีอาการอย่างว่าครับ อ่านแผ่นทองไม่ได้ ก็เลยถึงคราว..
ก่อนอื่นให้ใช้ไขควงสี่แฉกจัดการทะลวง void ด้านหลัง ของ Drive CD-Rom ซะ ดูในรูปด้านบนละกันครับ อาจจะยับเยินนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรครับ จัดการเอาน็อต สองตัวนี้ออกให้ได้ก่อนนะครับ อะไรๆจะได้ง่ายขึ้น
เมื่อคุณสามารถจัดการกับน็อตเจ้าปัญหาสองตัวด้านหลังได้ แล้ว(ของผมนี่ขันไว้แน่นสุดๆเลยครับ ต้องออกแรงกันพอสมควร) ก็ให้จัดการถอดหน้ากาก CD-Rom ที่เป็นพลาสติกออก อันนี้ไม่ ต้องใช้ไขควงครับ เพราะเขาแค่มีตำแหน่งที่ยึดกันไว้เฉยๆ แล้วก็อย่าลืม ถอดหน้ากากที่ติดกับถาด CD-Rom ด้วยนะครับ ดูในภาพด้านบน เลยครับ จากนั้นก็ค่อยถอดฝาครอบ CD-Rom ออกมาให้หมดครับ ขั้นตอนนี้ของผมไม่ต้องพึ่งไขควงเลย ถ้าเสร็จแล้วก็ไปตามขั้นตอนต่อไป ได้เลยครับ
เอาล่ะครับ ทีนี้มันก็จะโป๊อย่างที่เห็นในภาพด้านบน ให้จับตรงบริเวณ ตัวยึดแผ่น CD ง้างขึ้นแบบในรูปนะครับ จากนี้ให้เตรียมไขควง สองแฉกเบอร์เล็กๆไว้ในมือได้แล้วครับ เมื่อง้างขึ้นแล้วก็ให้หาตำแหน่ง ของเลนซ์ที่เอาไว้อ่าน CD ให้ดีนะครับ
เมื่อเจอตำแหน่งของหัวอ่าน CD แล้ว ให้ตรวจหาชิ้นส่วนที่เป็นโลหะสี ออกทองเหลือง รูปร่างลักษณะจะเป็นวงรีเล็ก ดูในรูปด้านบนละกันครับ ตรง ตำแหน่งที่ผมเอาไขควงชี้ไว้ให้ดูนั่นแหล่ะครับ สำหรับตำแหน่งที่นอนนั้น ผมไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ว่า CD-Rom ทุกยี่ห้อจะวางตำแหน่ง VR ไว้ ตำแหน่งเดียวกันรึปล่าว เท่าที่ผมเคยแงะดูนอกจากของ Creative แล้ว ผมเคยดูของ LGs บ้างเหมือนกับ พบว่าวางตำแหน่งหัวปรับ VR ไว้คนละ ตำแหน่งกัน ยังไงก็คงต้องหาดีๆหน่อยนะครับ
ทีนี้เมื่อทุกท่านหาหัวปรับ VR เจอแล้วก็ให้จัดการเอาไขควงอันจิ๋วของเรา จัดการหมุนหัวปรับ VR ไปตามเข็มนาฬิกาประกาณ 20-25 องศาครับ ไม่ต้องหมุนหักโหมนะครับ นิดเดียวพอ
รูปอาจจะมองไม่ค่อยชัดนะครับ เพราะไอ้เจ้า VR นี้มันเล็กจิ๋วจริงๆ มุมกล้องก็เลยค่อนข้างจำกัดครับ เอาเป็นว่าดูไว้อ้างอิงตำแหน่งหรือ รูปร่างของหัวปรับ VR กับ Drive ของท่านก็ได้ครับ
เมื่อหมุนเรียบร้อยแล้วอย่าเพิงประกอบกลับเข้าไปนะครับ ให้ลองใส่แผ่น ทองหรือแผ่นอะไรก็ได้มี่เมื่อก่อนมันไม่สามารถอ่านได้ จากนั้นเสียบกลับ เข้าไปทั้งโป๊ๆอย่างนั้นก่อน เพื่อความแน่ใจ ถ้าเกิดว่ายังไม่สามารถอ่านได้อีก ก็ให้เอาออกมาหมุนเพิ่มประมาณ 3-5 องศา จากนั้นลองดูอีกครั้งครับ
ถ้าอ่านได้ก็แสดงว่าสำเร็จแล้ว คุณอาจจะได้ CD-Rom ที่คุณคิดว่า มันจากไปตลอดกาลกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง อย่างน้อยก็ใส่ไว้ฟังเพลง ล่ะครับ ไม่รู้ว่าจเปลืองไฟรึปล่าวนะ แต่เจ้า CD-Rom ของผมทำแล้ว มันก็ OK ครับ แม้ว่าจะสามารถอ่านแผ่นทองได้ประมาณ 70% แต่ก็ ดีกว่าสมัยก่อนที่จะเอามาปรับหัว VR มากครับ เพราะก่อนหน้านั้นมัน ไม่สามารถอ่านแผ่นทองได้เลย แต่เท่าที่ผมสังเกตุดู Drive CD-Rom ที่เอามาปรับหัว VR นั้นจะใช้เวลา seek แผ่นนานขึ้นกว่าก่อนมากพอ สมควรเลยล่ะครับ
ถ้าเกิดทำตามขั้นตอนที่บอกมาแล้วยังไม่ได้ผลก็คงต้องทำใจล่ะครับ เพราะปัจจัยที่ทำให้ CD-Rom เสียมันก็มีหลายสาเหตุ ที่จริงผมเองก็ ไม่ค่อยจะรู้อะไรเกี่ยวกับวิธีซ่อมมากนัก เพราะผมเองก็ไม่ใช่ช่างซะด้วย ยังไง ถ้า Drive ยังอยู่ในประกันก็อย่าเอามาเสี่ยงเลยครับ แนะนำว่าให้ส่งร้าน เคลมดีที่สุด ปลอดภัยกว่าครับ เพราะผมก็ไม่การันตีว่าทำตามวิธีนี้แล้วจะ หายขาด 100%
ก็หวังว่าบทความนี้จะช่วยให้หลายคนกระจ่างขึ้นนะครับว่าไอ้เจ้า หัว VR ที่เค้าว่ากันมันอยู่ตรงไหน ถ้าจำไม่ผิดหนังสือคอมบางเล่มก็ เคยลงเรื่องปรับหัง VR นี้บ้างเหมือนกัน แต่ไม่ได้ลงรูปไว้ด้วย หรือใครที่เคยแต่ได้ยินเค้าพูดกันแต่ตัวเองหาไม่เจอหรือไม่แน่ใจ ก็คงเอาไปทำตามได้ไม่ยากนะครับ
วิธีการปรับหัวอ่าน CD-Rom บางรุ่นที่อ่านแผ่นบางแผ่นไม่ได้ โดยวิธีปรับหัว VR ใน Drive CD-Rom หรือที่เรียกกันว่า Variable Resist
สำหรับผู้ที่มี CD-Rom แต่ว่า Drive ของท่านไม่ สามารถอ่านแผ่นทองหรือแผ่น CD-R ได้ หรือว่าอ่านได้บ้าง ไม่ได้บ้างก็แล้วแต่ครับ แต่กรณีที่ผมจะพูดถึงนี้ไม่รวมถึงอาการ ของ CD-Rom ที่มอเตอร์เสียนะครับ ผมจะทำเป็นขั้นเป็นตอนละกัน จะได้ดูกันง่ายๆ
ก่อนอื่นก็ต้องเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมครับ ดูในรูปด้านบน เลยครับ อันดับแรกก็ CD-Rom ที่เริ่มใช้ไม่ได้อย่างใจ ทางที่ดีขอให้เป็น CD-Rom ที่หมดประกันแล้วจะเยี่ยม เลยครับ ไม่ต้องกลัวเอาไปเคลมไม่ได้เพราะหมดอายุรับประกัน แล้ว คุณคงไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้วล่ะ เมื่อเตรียม Drive เรียบ ร้อยแล้วก็อย่าลืมไขควงสี่แฉกขนาดไม่ต้องใหญ่มากก็ได้ครับ แต่ที่ขาดไม่ได้ก็คือไขควงสองแฉกขนาดเล็ก เล็กสุดยิ่งดีครับ อะไรจะได้ง่ายเข้า เอาล่ะเมื่อเตรียมอุปกรณ์ครบแล้วก็มาแงะ เจ้า CD-Rom เจ้าปัญหากันได้เลยครับ
สำหรับในรูปผมใช้ CD-Rom ของ Creative 8X ตัวเก่าของผม ที่มีอาการอย่างว่าครับ อ่านแผ่นทองไม่ได้ ก็เลยถึงคราว..
ก่อนอื่นให้ใช้ไขควงสี่แฉกจัดการทะลวง void ด้านหลัง ของ Drive CD-Rom ซะ ดูในรูปด้านบนละกันครับ อาจจะยับเยินนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรครับ จัดการเอาน็อต สองตัวนี้ออกให้ได้ก่อนนะครับ อะไรๆจะได้ง่ายขึ้น
เมื่อคุณสามารถจัดการกับน็อตเจ้าปัญหาสองตัวด้านหลังได้ แล้ว(ของผมนี่ขันไว้แน่นสุดๆเลยครับ ต้องออกแรงกันพอสมควร) ก็ให้จัดการถอดหน้ากาก CD-Rom ที่เป็นพลาสติกออก อันนี้ไม่ ต้องใช้ไขควงครับ เพราะเขาแค่มีตำแหน่งที่ยึดกันไว้เฉยๆ แล้วก็อย่าลืม ถอดหน้ากากที่ติดกับถาด CD-Rom ด้วยนะครับ ดูในภาพด้านบน เลยครับ จากนั้นก็ค่อยถอดฝาครอบ CD-Rom ออกมาให้หมดครับ ขั้นตอนนี้ของผมไม่ต้องพึ่งไขควงเลย ถ้าเสร็จแล้วก็ไปตามขั้นตอนต่อไป ได้เลยครับ
เอาล่ะครับ ทีนี้มันก็จะโป๊อย่างที่เห็นในภาพด้านบน ให้จับตรงบริเวณ ตัวยึดแผ่น CD ง้างขึ้นแบบในรูปนะครับ จากนี้ให้เตรียมไขควง สองแฉกเบอร์เล็กๆไว้ในมือได้แล้วครับ เมื่อง้างขึ้นแล้วก็ให้หาตำแหน่ง ของเลนซ์ที่เอาไว้อ่าน CD ให้ดีนะครับ
เมื่อเจอตำแหน่งของหัวอ่าน CD แล้ว ให้ตรวจหาชิ้นส่วนที่เป็นโลหะสี ออกทองเหลือง รูปร่างลักษณะจะเป็นวงรีเล็ก ดูในรูปด้านบนละกันครับ ตรง ตำแหน่งที่ผมเอาไขควงชี้ไว้ให้ดูนั่นแหล่ะครับ สำหรับตำแหน่งที่นอนนั้น ผมไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ว่า CD-Rom ทุกยี่ห้อจะวางตำแหน่ง VR ไว้ ตำแหน่งเดียวกันรึปล่าว เท่าที่ผมเคยแงะดูนอกจากของ Creative แล้ว ผมเคยดูของ LGs บ้างเหมือนกับ พบว่าวางตำแหน่งหัวปรับ VR ไว้คนละ ตำแหน่งกัน ยังไงก็คงต้องหาดีๆหน่อยนะครับ
ทีนี้เมื่อทุกท่านหาหัวปรับ VR เจอแล้วก็ให้จัดการเอาไขควงอันจิ๋วของเรา จัดการหมุนหัวปรับ VR ไปตามเข็มนาฬิกาประกาณ 20-25 องศาครับ ไม่ต้องหมุนหักโหมนะครับ นิดเดียวพอ
รูปอาจจะมองไม่ค่อยชัดนะครับ เพราะไอ้เจ้า VR นี้มันเล็กจิ๋วจริงๆ มุมกล้องก็เลยค่อนข้างจำกัดครับ เอาเป็นว่าดูไว้อ้างอิงตำแหน่งหรือ รูปร่างของหัวปรับ VR กับ Drive ของท่านก็ได้ครับ
เมื่อหมุนเรียบร้อยแล้วอย่าเพิงประกอบกลับเข้าไปนะครับ ให้ลองใส่แผ่น ทองหรือแผ่นอะไรก็ได้มี่เมื่อก่อนมันไม่สามารถอ่านได้ จากนั้นเสียบกลับ เข้าไปทั้งโป๊ๆอย่างนั้นก่อน เพื่อความแน่ใจ ถ้าเกิดว่ายังไม่สามารถอ่านได้อีก ก็ให้เอาออกมาหมุนเพิ่มประมาณ 3-5 องศา จากนั้นลองดูอีกครั้งครับ
ถ้าอ่านได้ก็แสดงว่าสำเร็จแล้ว คุณอาจจะได้ CD-Rom ที่คุณคิดว่า มันจากไปตลอดกาลกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง อย่างน้อยก็ใส่ไว้ฟังเพลง ล่ะครับ ไม่รู้ว่าจเปลืองไฟรึปล่าวนะ แต่เจ้า CD-Rom ของผมทำแล้ว มันก็ OK ครับ แม้ว่าจะสามารถอ่านแผ่นทองได้ประมาณ 70% แต่ก็ ดีกว่าสมัยก่อนที่จะเอามาปรับหัว VR มากครับ เพราะก่อนหน้านั้นมัน ไม่สามารถอ่านแผ่นทองได้เลย แต่เท่าที่ผมสังเกตุดู Drive CD-Rom ที่เอามาปรับหัว VR นั้นจะใช้เวลา seek แผ่นนานขึ้นกว่าก่อนมากพอ สมควรเลยล่ะครับ
ถ้าเกิดทำตามขั้นตอนที่บอกมาแล้วยังไม่ได้ผลก็คงต้องทำใจล่ะครับ เพราะปัจจัยที่ทำให้ CD-Rom เสียมันก็มีหลายสาเหตุ ที่จริงผมเองก็ ไม่ค่อยจะรู้อะไรเกี่ยวกับวิธีซ่อมมากนัก เพราะผมเองก็ไม่ใช่ช่างซะด้วย ยังไง ถ้า Drive ยังอยู่ในประกันก็อย่าเอามาเสี่ยงเลยครับ แนะนำว่าให้ส่งร้าน เคลมดีที่สุด ปลอดภัยกว่าครับ เพราะผมก็ไม่การันตีว่าทำตามวิธีนี้แล้วจะ หายขาด 100%
ก็หวังว่าบทความนี้จะช่วยให้หลายคนกระจ่างขึ้นนะครับว่าไอ้เจ้า หัว VR ที่เค้าว่ากันมันอยู่ตรงไหน ถ้าจำไม่ผิดหนังสือคอมบางเล่มก็ เคยลงเรื่องปรับหัง VR นี้บ้างเหมือนกัน แต่ไม่ได้ลงรูปไว้ด้วย หรือใครที่เคยแต่ได้ยินเค้าพูดกันแต่ตัวเองหาไม่เจอหรือไม่แน่ใจ ก็คงเอาไปทำตามได้ไม่ยากนะครับ
เทคนิค เพิ่มความเร็วระบบ ด้วยตัวคุณเอง
เจาะเทคนิค เพิ่มความเร็วระบบ ด้วยตัวคุณเอง
ถึงแม้ว่าวันนี้ การใช้วินโดวส์ 95 จะเลิกบูม ผู้คนกำลังจะหันไปอัพเกรดวินโดวส์ 98 กันแทนกันแล้ว แม้ว่ายังมีอาการรอให้ผู้พัฒนา ปรับปรุงให้ใช้ภาษาไทยได้สมบูรณ์แบบ เหมือนวินโดวส์ 95 ผมจึงคิดว่าหลายๆ คนคงยังไม่สำรวจ และปรับแต่งระบบ 98 ให้ทำงานได้เต็มที่มากนัก พูดง่ายๆ คือคงใช้โปรแกรมเพียงอย่างเดียว ยังไม่ค่อยกล้าเจาะระบบเท่าไร เพราะกลัวมีปัญหา แล้วต้องเสียค่าจ่ายโดยเปล่าประโยชน์
ครานี้ ผมกำลังจะมาขจัดความกลัว ในการปรับแต่งระบบของคุณ ให้ใช้โปรแกรมทำงานได้ดีกว่า ไม่ต้องกลัวนะครับ ลองทำตามวิธีที่ผมแนะนำ เผื่อบางทีคุณจะได้เห็นคุณค่าของมันมากขึ้น มาเริ่มปรับแต่งโปรแกรมของคุณ ให้เร่งความเร็วในการทำงานได้เต็มที่ และป้องกันหน่วยความจำที่ไม่พอ กับหลากหลายเทคนิค ที่รวบรวมมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ ก่อนที่จะปรับปรุงระบบ ขอให้คุณทำความรู้จักออปชันตัวแปร ที่ใช้ปรับแต่งระบบเสียก่อน ดังนี้ครับ
รายละเอียดของแต่ละออปชัน
BootDelay เป็นค่าสำหรับตั้งเวลาในการแสดงคำว่า Starting Windows 95 ในช่วงบูต ก่อนที่จะทำการบูตขั้นตอนอื่นต่อไป ค่าปกติคือ 2 วินาที
BootMenudelay เป็นค่ากำหนดเวลาที่จะให้โปรแกรมทำงาต่อไป ถ้าในระหว่างนั้นไม่มีการเลือกจากเมนู ค่าปกติตั้งไว้ที่ 30 วินาที
BootMenu ค่าปกติจะเป็น 0 แต่ถ้าเป็น 1 จะแสดง Startup Menu ให้ผู้ใช้เลือก แต่ถ้าเป็นผู้ใช้ต้องกด F8 เพื่อแสดงเมนู
BootKeys เป็นการกำหนดให้ผู้ใช้สามารถกดปุ่ม F4, F5, F6 และ F8 ในช่วงบูตได้เมื่อกำหนดค่าเป็น 1 และไม่ได้เมื่อกำหนดค่าเป็น 0 และถ้ากำหนดให้เป็น 0 ค่า Boot Keys จะไม่สามารถควบคุม Boot Delay
BootGUI มีไว้เพื่อกำหนดให้โหลดส่วนติดต่อผู้ใช้ที่เป็นกราฟิก ค่าปกติจะมีค่าเป็น 1 ถ้าตั้งค่าเป็น 0 จะเป็นการโหลด Dos prompt และถ้าต้องการเข้าวินโดวส์อีกครั้งให้พิมพ์ Win เหมือนกับวินโดวส์ 3.11
DoubleBuffer ค่าปกติเป็น 0 คือจะไม่ทำการ DoubleBuffer ในทุกกรณี ถ้าตั้งค่าเป็น 1 จะทำการ DoubleBuffer เฉพาะบาง Controller ที่ต้องการเท่านั้น แต่ถ้าตั้งเป็น 2 จะ DoubleBuffer ในทุกกรณี
DrvSpace & DblSpace ค่าปกติเป็น 1 เป็นการกำหนดให้วินโดวส์ โหลดแฟ้ม DrvSpace.bin ซึ่งเป็นโปรแกรมลดขนาดข้อมูลโดยอัตโนมัติ ถ้าตั้งค่าเป็น 0 เป็นการยกเลิกการโหลดอัตโนมัติ
Logo ค่าปกติเป็น 1 แต่ถ้าเป็น 0 จะไม่ปรากฏภาพของโลโก้วินโดวส์ ในช่วง Startup
LoadTop ค่าปกติเป็น 1 แต่ถ้าเชตเป็น 0 วินโดวส์ จะไม่โหลด Command.com ไว้ที่หน่วยความจำส่วนบนของ 640 กิโลไบต์
Autoscan ค่าปกติเป็น 0 คือจะข้อความขึ้นเตือนให้ตอบคำถามเกี่ยวกับการแก้ Lost Cluster เมื่อบูตโดยไม่ผ่านชัตดาวน์ แต่ถ้ากำหนดค่าเป็น 2 จะซ่อม Lost Cluster ให้อัตโนมัติ แต่ถ้าใครติดตั้ง PowerToys จะมีออปชันนี้ให้กำหนด
เริ่มต้นปรับแต่งไฟล์บูตระบบก่อน
เริ่มต้นให้คุณใช้คำสั่งค้นหาไฟล์ Msdos.sys และคลี่แอททิบริวต์จาก Read-only หรือ Hidden ให้สามารถเขียนทับได้ หรือใช้คำสั่งที่ C: พิมพ์คำสั่งดังในวงเล็บ (attrib -r -s -h msdos.sys) เพราะไฟล์ตัวนี้จะซ่อนไว้ในระบบ จากนั้นเปิดไฟล์ขึ้นมา ให้คุณเพิ่มออปชันดังในรูปตัวอย่างที่ให้มา
ให้คุณลบ Comment ซึ่งกำหนดโดยการนำ ";" มาวางไว้หน้าบรรทัดที่ต้องการให้เป็น Comment รายละเอียดที่เห็นในรูปตัวอย่างที่ผ่านมา บรรทัดที่มีตัว "x" เยอะๆ ไม่มีความหมายใดๆ พิเศษ เป็นเพียงข้อมูลขยะที่ทำให้ไฟล์มีขนาดเกิน 1 กิโลไบต์เท่านั้น แล้วเซฟไฟล์
จำลองหน่วยความจำด้วย Disk Cache
ตามปกติแล้ว วินโดวส์จะกันพื้นที่ว่างส่วนหนึ่งของแรม มาทำเป็นแคชสำหรับเก็บไฟล์ข้อมูลที่ต้องการเรียกใช้อยู่บ่อยๆ เพื่อให้การเรียกใช้ข้อมูลเหล่านี้สามารถทำได้เร็ว เพราะการอ่านข้อมูลจากแรม ย่อมจะเร็วกว่าการอ่านข้อมูลจากฮาร์ดดิสก์ ซึ่งวินโดวส์จะกำหนดใหัอัตโนมัติ แต่ถ้าบางเครื่อง กำหนดให้วินโดวส์กำหนดให้อัตโนมัติ อาจจะทำให้การทำงานของวินโดวส์ช้าลง ถ้าคุณใช้เครื่องแล้วเป็นอย่างที่ว่านี้ ผมอยากให้คุณเข้าไปกำหนดค่าของแคชสูงสุดและต่ำสุด หลักการกำหนดแคช คือกำหนด 1 ใน 8 ของแรมที่มีอยู่ในเครื่อง เช่น ถ้าคุณมีแรมอยู่ 64 เมกะไบต์ ขนาดแคชที่จะกำหนดก็คือ 8 เมกะไบต์ ให้คุณค้นหาไฟล์หรือใช้เท็กซ์เอดิเตอร์ตัวใดก็ได้ เปิดไฟล์ System.ini หรือใช้คำสั่งที่ C: พิมพ์คำสั่งดังในวงเล็บ แต่คุณต้องเข้าไปที่ไดเรกทอรีของวินโดวส์ ก่อนพิมพ์ตามคำสั่ง (edit system.ini) ใหคุณเพิ่มออปชันค่าของแคชสูงสุดและต่ำสุด
กันพื้นที่ให้ Virtual Memory
งานนี้เพื่อเป็นการจำลองเนื้อที่ว่างบนฮาร์ดดิสก์ ให้เป็นหน่วยความจำชั่วคราว เพื่อจัดเก็บข้อมูลขณะทำงาน สำหรับการเชต Virtual Memory บนวินโดวส์ ให้คุณทำตามขั้นตอนดังนี้ครับ
คลิ้กเมาส์ขวามือที่ My Computer แล้วเลือก Properties
เลือกแท็บ Performent แล้วคลิ้ก Vitual Memory
เลือกไดรฟ์ที่คุณต้องการทำ swapfile ควรแยกให้อยู่ไดรฟ์ต่างหาก จะช่วยให้ทำงานเร็วขึ้น หรือแบ่งพาร์ทิชันไว้ก่อนล่วงหน้าสำหรับจัดเก็บ swapfile ต่างหาก
กำหนดค่า Maximum ของเนื้อที่ฮาร์ดดิสก์ทั้งหมด เช่น กำหนดที่ไดรฟ์ E: เป็นต้น
จากนั้นคลิ้กปุ่ม OK แล้วรีสตาร์ทวินโดวส์
ปรับแต่งประสิทธิภาพของฮาร์ดดิสก์
การปรับแต่งบทบาทของเครื่องคอมพ์แบบนี้ เพื่อปรับประสิทธิภาพของฮาร์ดดิสก์ที่ติดตั้งอยู่ในเครื่องคอมพ์ของคุณ ในการเข้าถึงระบบไฟล์บนฮาร์ดดิสก์ แต่คุณควรตรวจดูก่อน ถ้าเครื่องคอมพ์ของคุณมีแรมถึง 64 เมกะไบต์ นั่นลัถึงจะเหมาะสมที่จะปรับแต่งแบบนี้ แต่ถ้ามีแค่ 32 เมกะไบต์ ก็สามารถใช้ได้ แต่ต้องมีวิธีการเพิ่มเติม โดยให้คุณทำตามขั้นตอนดังนี้
คลิ้กเมาส์ขวามือที่ My Computer แล้วเลือก Properties เลือกแท็บ Performent แล้วคลิ้ก File System เลือกแท็บ Hard Disk ให้เป็นแบบ Network server ตรงช่อง Typical role of this machine คลิ้กปุ่ม OK แล้วรีสตาร์ทวินโดวส์
เช็คฮาร์ดดิสก์สนับสนุน DMA (Direct Memory Access)
ถ้าฮาร์ดดิสก์ของคุณมีออปชันสนับสนุน DMA แต่คุณไม่ใช้ออปชันนี้ และไม่ได้บอกให้เครื่องรับรู้ คุณอาจต้องเสียดายแย่ ออปชันตัวนี้ช่วยให้เข้าถึงข้อมูลได้อย่างรวดเร็ว ให้คุณทำตามขั้นตอนดังนี้นะครับ เพื่อแจ้งบอกให้เครื่องคอมพ์ของคุณรับทราบ แต่คุณต้องแน่ใจนะครับว่า ฮาร์ดดิสก์ของคุณสนับสนุน DMA ไม่เช่นนั้นเครื่องจะเกิดแฮงก์เป็นแน้แท้ คลิ้กเมาส์ขวามือที่ My Computer แล้วเลือก Properties เลือกแท็บ Device Manager แล้วคลิ้กหัวข้อ Disk drives ให้เป็นเครื่องหมายลบ แล้วเลือก General IDE DISK TYPE47 แล้วดับเบิลคลิ้ก จะปรากฏหน้าต่าง General IDE DISK TYPE47 Properties แล้วคุณเลือกแท็บ Settings จากนั้นให้คุณแล้วคลิ้ก ทำเครื่องถูกหน้าหัวข้อ DMA คลิ้กปุ่ม OK แล้วรีสตาร์ทวินโดวส์ เพิ่มความเร็วในการบูตเครื่อง ถ้าเครื่องของคุณบูตเข้าวินโดวส์ได้ช้ากว่าปกติ ให้คุณลองเข้าไปดูในไฟล์ Config.sys และ Autoexec.bat ว่ามีการเรียกใช้ไดรเวอร์อะไรที่ไม่จำเป็นหรือไม่ ถ้าไดรเวอร์ตัวไหนที่มีอยู่แล้วในวินโดวส์ให้คุณลบไดรเวอร์ออกจากไฟล์ Config.sys หรือ Autoexec.bat ได้เลย ทำให้วินโดวส์ไม่ต้องไปเรียกใช้ไดรเวอร์ต่างให้เสียเวลา
ยกเลิกฟอนต์ตัวอักษรที่ใช้ในวินโดวส์ ฟอนต์ใดที่ไม่จำเป็นต้องใช้หรือไม่ได้ใช้บ่อยๆ ก็ควรลบออกไปเสียเพื่อให้วินโดวส์ สามารถทำงานได้เร็วขึ้น หรือไม่ก็ในขณะที่คุณติดตั้งฟอนต์ในวินโดวส์ ให้คุณนำเครื่องหมายถูกออกจาก Copy fonts to Fonst folder อย่าโหลดโปรแกรมฝังตัวใน System Tray ให้มาก เพราะตัวบางตัวกินเนื้อที่หน่วยความจำเยอะ ทำให้การเรียกใช้โปรแกรมอื่นช้า คลานเหมือนเต่ายังไงยังงั้น ทั้งๆ ที่แรมมีเหลือเฟือ แต่ถ้าไม่ได้ใช้บ่อย ก็ควรยกเลิกหรือกำจัดออกไปซะบ้าง จะช่วยให้การใช้โปรแกรมเร็วขึ้น และไม่ควรโหลดโปรแกรมใน Start Menu เหมือนกัน เทคนิคที่ว่ามา ยังไงคุณก็ลองนำไปปรับแต่งกันดูนะครับ เผื่อว่าจะช่วยให้เครื่องคอมพ์คุณเร็วขึ้น สามารถรันแอพพลิเคชันได้หลายโปรแกรม หรือสั่งพิมพ์งานไม่ต้องรอนาน ทีนี้คุณก็จะได้ใช้ประสิทธิภาพที่มีอยู่จริงให้คุ้มค่าเสียที ก่อนที่จะอำลา 95 แล้วหันหน้าสู่วินโดวส์ 98 ต่อไป
ถึงแม้ว่าวันนี้ การใช้วินโดวส์ 95 จะเลิกบูม ผู้คนกำลังจะหันไปอัพเกรดวินโดวส์ 98 กันแทนกันแล้ว แม้ว่ายังมีอาการรอให้ผู้พัฒนา ปรับปรุงให้ใช้ภาษาไทยได้สมบูรณ์แบบ เหมือนวินโดวส์ 95 ผมจึงคิดว่าหลายๆ คนคงยังไม่สำรวจ และปรับแต่งระบบ 98 ให้ทำงานได้เต็มที่มากนัก พูดง่ายๆ คือคงใช้โปรแกรมเพียงอย่างเดียว ยังไม่ค่อยกล้าเจาะระบบเท่าไร เพราะกลัวมีปัญหา แล้วต้องเสียค่าจ่ายโดยเปล่าประโยชน์
ครานี้ ผมกำลังจะมาขจัดความกลัว ในการปรับแต่งระบบของคุณ ให้ใช้โปรแกรมทำงานได้ดีกว่า ไม่ต้องกลัวนะครับ ลองทำตามวิธีที่ผมแนะนำ เผื่อบางทีคุณจะได้เห็นคุณค่าของมันมากขึ้น มาเริ่มปรับแต่งโปรแกรมของคุณ ให้เร่งความเร็วในการทำงานได้เต็มที่ และป้องกันหน่วยความจำที่ไม่พอ กับหลากหลายเทคนิค ที่รวบรวมมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ ก่อนที่จะปรับปรุงระบบ ขอให้คุณทำความรู้จักออปชันตัวแปร ที่ใช้ปรับแต่งระบบเสียก่อน ดังนี้ครับ
รายละเอียดของแต่ละออปชัน
BootDelay เป็นค่าสำหรับตั้งเวลาในการแสดงคำว่า Starting Windows 95 ในช่วงบูต ก่อนที่จะทำการบูตขั้นตอนอื่นต่อไป ค่าปกติคือ 2 วินาที
BootMenudelay เป็นค่ากำหนดเวลาที่จะให้โปรแกรมทำงาต่อไป ถ้าในระหว่างนั้นไม่มีการเลือกจากเมนู ค่าปกติตั้งไว้ที่ 30 วินาที
BootMenu ค่าปกติจะเป็น 0 แต่ถ้าเป็น 1 จะแสดง Startup Menu ให้ผู้ใช้เลือก แต่ถ้าเป็นผู้ใช้ต้องกด F8 เพื่อแสดงเมนู
BootKeys เป็นการกำหนดให้ผู้ใช้สามารถกดปุ่ม F4, F5, F6 และ F8 ในช่วงบูตได้เมื่อกำหนดค่าเป็น 1 และไม่ได้เมื่อกำหนดค่าเป็น 0 และถ้ากำหนดให้เป็น 0 ค่า Boot Keys จะไม่สามารถควบคุม Boot Delay
BootGUI มีไว้เพื่อกำหนดให้โหลดส่วนติดต่อผู้ใช้ที่เป็นกราฟิก ค่าปกติจะมีค่าเป็น 1 ถ้าตั้งค่าเป็น 0 จะเป็นการโหลด Dos prompt และถ้าต้องการเข้าวินโดวส์อีกครั้งให้พิมพ์ Win เหมือนกับวินโดวส์ 3.11
DoubleBuffer ค่าปกติเป็น 0 คือจะไม่ทำการ DoubleBuffer ในทุกกรณี ถ้าตั้งค่าเป็น 1 จะทำการ DoubleBuffer เฉพาะบาง Controller ที่ต้องการเท่านั้น แต่ถ้าตั้งเป็น 2 จะ DoubleBuffer ในทุกกรณี
DrvSpace & DblSpace ค่าปกติเป็น 1 เป็นการกำหนดให้วินโดวส์ โหลดแฟ้ม DrvSpace.bin ซึ่งเป็นโปรแกรมลดขนาดข้อมูลโดยอัตโนมัติ ถ้าตั้งค่าเป็น 0 เป็นการยกเลิกการโหลดอัตโนมัติ
Logo ค่าปกติเป็น 1 แต่ถ้าเป็น 0 จะไม่ปรากฏภาพของโลโก้วินโดวส์ ในช่วง Startup
LoadTop ค่าปกติเป็น 1 แต่ถ้าเชตเป็น 0 วินโดวส์ จะไม่โหลด Command.com ไว้ที่หน่วยความจำส่วนบนของ 640 กิโลไบต์
Autoscan ค่าปกติเป็น 0 คือจะข้อความขึ้นเตือนให้ตอบคำถามเกี่ยวกับการแก้ Lost Cluster เมื่อบูตโดยไม่ผ่านชัตดาวน์ แต่ถ้ากำหนดค่าเป็น 2 จะซ่อม Lost Cluster ให้อัตโนมัติ แต่ถ้าใครติดตั้ง PowerToys จะมีออปชันนี้ให้กำหนด
เริ่มต้นปรับแต่งไฟล์บูตระบบก่อน
เริ่มต้นให้คุณใช้คำสั่งค้นหาไฟล์ Msdos.sys และคลี่แอททิบริวต์จาก Read-only หรือ Hidden ให้สามารถเขียนทับได้ หรือใช้คำสั่งที่ C: พิมพ์คำสั่งดังในวงเล็บ (attrib -r -s -h msdos.sys) เพราะไฟล์ตัวนี้จะซ่อนไว้ในระบบ จากนั้นเปิดไฟล์ขึ้นมา ให้คุณเพิ่มออปชันดังในรูปตัวอย่างที่ให้มา
ให้คุณลบ Comment ซึ่งกำหนดโดยการนำ ";" มาวางไว้หน้าบรรทัดที่ต้องการให้เป็น Comment รายละเอียดที่เห็นในรูปตัวอย่างที่ผ่านมา บรรทัดที่มีตัว "x" เยอะๆ ไม่มีความหมายใดๆ พิเศษ เป็นเพียงข้อมูลขยะที่ทำให้ไฟล์มีขนาดเกิน 1 กิโลไบต์เท่านั้น แล้วเซฟไฟล์
จำลองหน่วยความจำด้วย Disk Cache
ตามปกติแล้ว วินโดวส์จะกันพื้นที่ว่างส่วนหนึ่งของแรม มาทำเป็นแคชสำหรับเก็บไฟล์ข้อมูลที่ต้องการเรียกใช้อยู่บ่อยๆ เพื่อให้การเรียกใช้ข้อมูลเหล่านี้สามารถทำได้เร็ว เพราะการอ่านข้อมูลจากแรม ย่อมจะเร็วกว่าการอ่านข้อมูลจากฮาร์ดดิสก์ ซึ่งวินโดวส์จะกำหนดใหัอัตโนมัติ แต่ถ้าบางเครื่อง กำหนดให้วินโดวส์กำหนดให้อัตโนมัติ อาจจะทำให้การทำงานของวินโดวส์ช้าลง ถ้าคุณใช้เครื่องแล้วเป็นอย่างที่ว่านี้ ผมอยากให้คุณเข้าไปกำหนดค่าของแคชสูงสุดและต่ำสุด หลักการกำหนดแคช คือกำหนด 1 ใน 8 ของแรมที่มีอยู่ในเครื่อง เช่น ถ้าคุณมีแรมอยู่ 64 เมกะไบต์ ขนาดแคชที่จะกำหนดก็คือ 8 เมกะไบต์ ให้คุณค้นหาไฟล์หรือใช้เท็กซ์เอดิเตอร์ตัวใดก็ได้ เปิดไฟล์ System.ini หรือใช้คำสั่งที่ C: พิมพ์คำสั่งดังในวงเล็บ แต่คุณต้องเข้าไปที่ไดเรกทอรีของวินโดวส์ ก่อนพิมพ์ตามคำสั่ง (edit system.ini) ใหคุณเพิ่มออปชันค่าของแคชสูงสุดและต่ำสุด
กันพื้นที่ให้ Virtual Memory
งานนี้เพื่อเป็นการจำลองเนื้อที่ว่างบนฮาร์ดดิสก์ ให้เป็นหน่วยความจำชั่วคราว เพื่อจัดเก็บข้อมูลขณะทำงาน สำหรับการเชต Virtual Memory บนวินโดวส์ ให้คุณทำตามขั้นตอนดังนี้ครับ
คลิ้กเมาส์ขวามือที่ My Computer แล้วเลือก Properties
เลือกแท็บ Performent แล้วคลิ้ก Vitual Memory
เลือกไดรฟ์ที่คุณต้องการทำ swapfile ควรแยกให้อยู่ไดรฟ์ต่างหาก จะช่วยให้ทำงานเร็วขึ้น หรือแบ่งพาร์ทิชันไว้ก่อนล่วงหน้าสำหรับจัดเก็บ swapfile ต่างหาก
กำหนดค่า Maximum ของเนื้อที่ฮาร์ดดิสก์ทั้งหมด เช่น กำหนดที่ไดรฟ์ E: เป็นต้น
จากนั้นคลิ้กปุ่ม OK แล้วรีสตาร์ทวินโดวส์
ปรับแต่งประสิทธิภาพของฮาร์ดดิสก์
การปรับแต่งบทบาทของเครื่องคอมพ์แบบนี้ เพื่อปรับประสิทธิภาพของฮาร์ดดิสก์ที่ติดตั้งอยู่ในเครื่องคอมพ์ของคุณ ในการเข้าถึงระบบไฟล์บนฮาร์ดดิสก์ แต่คุณควรตรวจดูก่อน ถ้าเครื่องคอมพ์ของคุณมีแรมถึง 64 เมกะไบต์ นั่นลัถึงจะเหมาะสมที่จะปรับแต่งแบบนี้ แต่ถ้ามีแค่ 32 เมกะไบต์ ก็สามารถใช้ได้ แต่ต้องมีวิธีการเพิ่มเติม โดยให้คุณทำตามขั้นตอนดังนี้
คลิ้กเมาส์ขวามือที่ My Computer แล้วเลือก Properties เลือกแท็บ Performent แล้วคลิ้ก File System เลือกแท็บ Hard Disk ให้เป็นแบบ Network server ตรงช่อง Typical role of this machine คลิ้กปุ่ม OK แล้วรีสตาร์ทวินโดวส์
เช็คฮาร์ดดิสก์สนับสนุน DMA (Direct Memory Access)
ถ้าฮาร์ดดิสก์ของคุณมีออปชันสนับสนุน DMA แต่คุณไม่ใช้ออปชันนี้ และไม่ได้บอกให้เครื่องรับรู้ คุณอาจต้องเสียดายแย่ ออปชันตัวนี้ช่วยให้เข้าถึงข้อมูลได้อย่างรวดเร็ว ให้คุณทำตามขั้นตอนดังนี้นะครับ เพื่อแจ้งบอกให้เครื่องคอมพ์ของคุณรับทราบ แต่คุณต้องแน่ใจนะครับว่า ฮาร์ดดิสก์ของคุณสนับสนุน DMA ไม่เช่นนั้นเครื่องจะเกิดแฮงก์เป็นแน้แท้ คลิ้กเมาส์ขวามือที่ My Computer แล้วเลือก Properties เลือกแท็บ Device Manager แล้วคลิ้กหัวข้อ Disk drives ให้เป็นเครื่องหมายลบ แล้วเลือก General IDE DISK TYPE47 แล้วดับเบิลคลิ้ก จะปรากฏหน้าต่าง General IDE DISK TYPE47 Properties แล้วคุณเลือกแท็บ Settings จากนั้นให้คุณแล้วคลิ้ก ทำเครื่องถูกหน้าหัวข้อ DMA คลิ้กปุ่ม OK แล้วรีสตาร์ทวินโดวส์ เพิ่มความเร็วในการบูตเครื่อง ถ้าเครื่องของคุณบูตเข้าวินโดวส์ได้ช้ากว่าปกติ ให้คุณลองเข้าไปดูในไฟล์ Config.sys และ Autoexec.bat ว่ามีการเรียกใช้ไดรเวอร์อะไรที่ไม่จำเป็นหรือไม่ ถ้าไดรเวอร์ตัวไหนที่มีอยู่แล้วในวินโดวส์ให้คุณลบไดรเวอร์ออกจากไฟล์ Config.sys หรือ Autoexec.bat ได้เลย ทำให้วินโดวส์ไม่ต้องไปเรียกใช้ไดรเวอร์ต่างให้เสียเวลา
ยกเลิกฟอนต์ตัวอักษรที่ใช้ในวินโดวส์ ฟอนต์ใดที่ไม่จำเป็นต้องใช้หรือไม่ได้ใช้บ่อยๆ ก็ควรลบออกไปเสียเพื่อให้วินโดวส์ สามารถทำงานได้เร็วขึ้น หรือไม่ก็ในขณะที่คุณติดตั้งฟอนต์ในวินโดวส์ ให้คุณนำเครื่องหมายถูกออกจาก Copy fonts to Fonst folder อย่าโหลดโปรแกรมฝังตัวใน System Tray ให้มาก เพราะตัวบางตัวกินเนื้อที่หน่วยความจำเยอะ ทำให้การเรียกใช้โปรแกรมอื่นช้า คลานเหมือนเต่ายังไงยังงั้น ทั้งๆ ที่แรมมีเหลือเฟือ แต่ถ้าไม่ได้ใช้บ่อย ก็ควรยกเลิกหรือกำจัดออกไปซะบ้าง จะช่วยให้การใช้โปรแกรมเร็วขึ้น และไม่ควรโหลดโปรแกรมใน Start Menu เหมือนกัน เทคนิคที่ว่ามา ยังไงคุณก็ลองนำไปปรับแต่งกันดูนะครับ เผื่อว่าจะช่วยให้เครื่องคอมพ์คุณเร็วขึ้น สามารถรันแอพพลิเคชันได้หลายโปรแกรม หรือสั่งพิมพ์งานไม่ต้องรอนาน ทีนี้คุณก็จะได้ใช้ประสิทธิภาพที่มีอยู่จริงให้คุ้มค่าเสียที ก่อนที่จะอำลา 95 แล้วหันหน้าสู่วินโดวส์ 98 ต่อไป
ทำความรู้จักกับ CPU รุ่นต่าง ๆ ที่มีใช้งานมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
ทำความรู้จักกับ CPU รุ่นต่าง ๆ ที่มีใช้งานมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
สำหรับหน้านี้ มีความต้องการให้ท่านได้พอรู้จัก CPU ต่าง ๆ บ้าง ก่อนอื่นก็ต้องบอกก่อนว่า ทั้งหมดที่ได้รวบรวมมา อาจจะมีบางอย่างผิดพลาดได้บ้าง ทั้งนี้ได้พยายามสรุปมาเท่าที่ ความรู้ความสามารถจะพอทำได้ หวังเพียงว่าให้ท่าน ได้พอรู้จักการพัฒนาของ CPU แบบต่าง ๆ ที่มีใช้งานกันบ้าง
CPU รุ่นเก่า ๆ ในอดีต
เริ่มจากยุคแรก ๆ สมัยที่มีคอมพิวเตอร์ใช้กันเลยอันนี้ก็เป็นการพัฒนาของ Intel
· 1971 : 4004 Microprocessor รุ่นแรกของ· Intel ใช้ง· านในเครื่อง· คิดเลข
· 1972 : 8008 Microprocessor รุ่นที่พัฒนาต่อมา ใช้ง· านแบบ "TV typewriter" กับ dump terminal
· 1974 : 8080 Microprocessor รุ่นนี้เป็นการใช้ง· านแบบ Personal Computer รุ่นแรก ๆ
· 1978 : 8086-8088 Microprocessor หรือรุ่น XT ยัง· เป็นแบบ 8 bit เป็น PC ที่เริ่มใช้ง· านจริง· จัง·
· 1982 : 80286 Microprocessor หรือรุ่น AT 16 bit เริ่มเป็นคอมพิวเตอร์ที่ใช้ง· านแพร่หลายกันแล้ว
· 1985 : 80386 Microprocessor เริ่มเป็น CPU 32 bit และสามารถทำง· านแบบ Multitasking ได้
· 1989 : 80486 Microprocessor เข้าสู่ยุคของ· การใช้จอสี และมีการติดตั้ง· Math-Coprocessor ในตัว
· 1993 : Pentium Processor หลายคนยัง· ใช้อยู่ในตอนนี้ครับ
· 1995 : Pentium Pro Processor สำหรับเครื่อง· Server และ Work Station
· 1997 : Pentium II Processor ปัจจุบันยัง· พอหาได้อยู่บ้าง·
· 1998 : Pentium II Xeon(TM) Processor สำหรับ Server และ Work Station
· 1999 : Celeron(TM) Processor สำหรับตลาดระดับล่าง· ของ· Intel ที่ตัดความสามารถบาง· ส่วนออก
· 1999 : Pentium III Processor เป็นที่นิยมกันมาก
· 1999 : Pentium III Xeon(TM) Processor สำหรับ Server และ Work Station
ในยุคของ 80486 และ Pentium ส่วนของ AMD ก็เริ่มออก CPU มาบ้างแล้วเท่าที่เคยได้ยินมาบ้างก็มีดังนี้ X86, AM186, AM386, AM486 แต่รุ่นที่เริ่มพอจะเคยได้ยินมาก็จะเริ่มที่ 5x86, K5, K6, K6-II, K6-III, Athlon ปัจจุบันมีข่าวของ Spitfire และ Thunderbird บ้างแล้ว
ยุดกลาง ๆ ก็ยังมี Cyrix อีกยี่ห้อหนึ่ง เริ่มจากไหนไม่แน่ใจ แต่ที่เคยได้ยินก็จะเป็น 6x86, 6x86MX และ Cyrix MII ซึ่งปัจจุบันนี้ยังพอเห็นมีขายอยู่บ้าง
มาดู CPU ในแต่ละรุ่นเปรียบเทียบกันดีกว่า
Brand Model Detail
Intel 8086 ?
Intel 8088 ?
Intel 80186 ?
Intel 80286 ?
Intel 80386 (SX/DX) 16-33 MHz Vcore 5.5V.
Intel 80486 (SX/DX2) 25-66 MHz L1=8K Vcore 5.25V.
Intel 80486 (DX4) 75-100 MHz L1=16K Vcore=3.6V.
Intel 80586 (Pentium) 60-100MHz L1=8+8K
Intel Pentium Classic (P54C) 100-166MHz L1=8+8K Vcore 3.3V
Intel Pentium MMX (P55C) 166-233MHz MMX, L1=16+16K Vcore 2.8V
AMD 5x86 L1=16K
AMD K5 L1=8+16K
AMD K6 166-300MHz MMX L1=32+32K
Cyrix 6x86 PR166 Vcore 3.5V
Cyrix 6x86MX PR200-233 Vcore 2.9V
Cyrix M II PR300-333 Vcore 2.9V
CPU รุ่นปัจจุบัน
ทีนี้มาดู CPU รุ่นปัจจุบันกันบ้าง คงจะเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับใครที่กำลังมองหาซื้อ CPU ใหม่ตอนนี้
Brand Model Speed FSB Vcore Interface Techonoly
Intel Pentium II 233-333 MHz 66 MHz 2.8 V. Slot-1 0.35Micron MMX L1=32K L2=512K Half Speed
Intel Pentium II 350-450 MHz 100 MHz 2.0 V. Slot-1 0.25Micron MMX L1=32K L2=512K Half Speed
Intel Celeron 266-300 MHz 66 MHz 2.0 V. Slot-1 0.25Micron MMX L1=32K no L2
Intel Celeron 300-533 MHz 66 MHz 2.0 V. FC-PGA 370 / Slot-1 0.25 Micron MMX L1=32K L2=128K Full Speed
Intel Celeron II 533-766 MHz 66 MHz 1.50 V. FC-PGA 370 0.18Micron MMX SSE Ondie L2=128K Full Speed
Intel Celeron II 800-1000 MHz 100 MHz 1.50 V. FC-PGA 370 0.18Micron MMX SSE Ondie L2=128K Full Speed
AMD K6-II 266-366 MHz 66 MHz 2.2 V. Socket 7 0.25Micron MMX 3DNow! L1=64K
AMD K6-II 350-500 MHz 100 MHz 2.2 V. Socket 7 0.25Micron MMX 3DNow! L1=64K
AMD K6-III 400-450 MHz 100 MHz 2.4 V. Socket 7 0.25Micron MMX 3DNow! L1=64K L2=256K Full Speed
AMD K6-II+ 500-550 MHz 100 MHz 2.0 V. Socket 7 0.18Micron MMX 3DNow! L2=128K
AMD K6-III+ 450 MHz 100 MHz 2.0 V. Socket 7 0.18Micron MMX 3DNow! L2=256K
AMD Athlon K7 500-1000 MHz 200 MHz DDR 1.60 V. Slot-A 0.25Micron MMX E-3DNow! L1=128K L2=512K Half Speed
Cyrix C3 700-933 MHz ? ? Socket 370 ?
Intel Pentium III 450-600 MHz 100 MHz / 133 MHz 2.0 V. Slot-1 0.25 Micron MMX SSE L1=32K ECC L2=512K Half Speed
Intel Pentium III 500-733 MHz 100 MHz / 133 MHz 1.65 V. FC-PGA 370 0.18Micron MMX SSE Ondie L2=256K Full Speed
Intel Pentium III 800-1130 MHz 133 MHz 1.70 V. FC-PGA 370 0.18 Micron MMX SSE Ondie L2=256K Full Speed
Intel Celeron II - Tualatin 1.0A-1.3A GHz 100 MHz 1.47 V. FC-PGA 370 0.18Micron MMX SSE Ondie L2=256K Full Speed
AMD Duron 600-1200 MHz 200 MHz DDR 1.60 V. Socket A 0.18Micron MMX E-3DNow! L1=128K L2=64K Full Speed
AMD Athlon T-Bird 700-1533 MHz 200/266 MHz DDR 1.70 V. Socket A 0.18Micron MMX E-3DNow! L1=128K L2=256K Full Speed
AMD Athlon XP+ 1333-1667 MHz 266 MHz DDR 1.75 V. Socket A 0.18Micron MMX E-3DNow! L1=128K L2=256K Full Speed
AMD Athlon MP 1200 MHz 266 MHz DDR 1.75 V. Socket A 0.18Micron MMX E-3DNow! L1=128K L2=256K Full Speed SMP
Intel Pentium 4 1.3-1.8 GHz 400 MHz QDP 1.70 V. FC-PGA 423 0.18Micron MMX SSE2 L2=256K Full Speed
Intel Pentium 4 1.5-2.0 GHz 400 MHz QDP 1.70 V. FC-PGA 478 0.18Micron MMX SSE2 L2=256K Full Speed
Intel Pentium 4(A) 1.6A-2.2A GHz 400 MHz QDP 1.50 V. FC-PGA 478 0.13Micron MMX SSE2 L2=512K Full Speed
AMD Advance Micro Device
MMX MultiMedia eXtension
SSE Streaming SIMD Extensions
PGA Pin Grid Array
SECC Single Edge Contact Cartridge
SEPP Single Edge Processor Package
SMP Symmetric Multi-Processor
FC-PGA Flip-Chip Pin Grid Array
DDR Double Data Rate
QDP Quad-Pumped Techonology
L1 Cache Level 1 จะอยู่ภายในชิป
L2 Cache Level 2 อยู่ในหรือนอกชิป
On die Cache Level 2 ที่อยู่ในตัวชิป
ก็ต้องบอกก่อนนะครับว่าในหน้านี้ทั้งหมด ผมเพียงแค่สรุปมาให้เห็นภาพและเข้าใจง่าย ๆ เท่านั้น หากท่านใดต้องการข้อมูลของ CPU แบบละเอียด ลึกซึ้งละก็ ไปดูที่เว็บไซต์ตาม Link เหล่านี้
· http://www.intel.com
· http://www.amd.com
· http://www.cyrix.com
· http://www.ibm.com
สำหรับหน้านี้ มีความต้องการให้ท่านได้พอรู้จัก CPU ต่าง ๆ บ้าง ก่อนอื่นก็ต้องบอกก่อนว่า ทั้งหมดที่ได้รวบรวมมา อาจจะมีบางอย่างผิดพลาดได้บ้าง ทั้งนี้ได้พยายามสรุปมาเท่าที่ ความรู้ความสามารถจะพอทำได้ หวังเพียงว่าให้ท่าน ได้พอรู้จักการพัฒนาของ CPU แบบต่าง ๆ ที่มีใช้งานกันบ้าง
CPU รุ่นเก่า ๆ ในอดีต
เริ่มจากยุคแรก ๆ สมัยที่มีคอมพิวเตอร์ใช้กันเลยอันนี้ก็เป็นการพัฒนาของ Intel
· 1971 : 4004 Microprocessor รุ่นแรกของ· Intel ใช้ง· านในเครื่อง· คิดเลข
· 1972 : 8008 Microprocessor รุ่นที่พัฒนาต่อมา ใช้ง· านแบบ "TV typewriter" กับ dump terminal
· 1974 : 8080 Microprocessor รุ่นนี้เป็นการใช้ง· านแบบ Personal Computer รุ่นแรก ๆ
· 1978 : 8086-8088 Microprocessor หรือรุ่น XT ยัง· เป็นแบบ 8 bit เป็น PC ที่เริ่มใช้ง· านจริง· จัง·
· 1982 : 80286 Microprocessor หรือรุ่น AT 16 bit เริ่มเป็นคอมพิวเตอร์ที่ใช้ง· านแพร่หลายกันแล้ว
· 1985 : 80386 Microprocessor เริ่มเป็น CPU 32 bit และสามารถทำง· านแบบ Multitasking ได้
· 1989 : 80486 Microprocessor เข้าสู่ยุคของ· การใช้จอสี และมีการติดตั้ง· Math-Coprocessor ในตัว
· 1993 : Pentium Processor หลายคนยัง· ใช้อยู่ในตอนนี้ครับ
· 1995 : Pentium Pro Processor สำหรับเครื่อง· Server และ Work Station
· 1997 : Pentium II Processor ปัจจุบันยัง· พอหาได้อยู่บ้าง·
· 1998 : Pentium II Xeon(TM) Processor สำหรับ Server และ Work Station
· 1999 : Celeron(TM) Processor สำหรับตลาดระดับล่าง· ของ· Intel ที่ตัดความสามารถบาง· ส่วนออก
· 1999 : Pentium III Processor เป็นที่นิยมกันมาก
· 1999 : Pentium III Xeon(TM) Processor สำหรับ Server และ Work Station
ในยุคของ 80486 และ Pentium ส่วนของ AMD ก็เริ่มออก CPU มาบ้างแล้วเท่าที่เคยได้ยินมาบ้างก็มีดังนี้ X86, AM186, AM386, AM486 แต่รุ่นที่เริ่มพอจะเคยได้ยินมาก็จะเริ่มที่ 5x86, K5, K6, K6-II, K6-III, Athlon ปัจจุบันมีข่าวของ Spitfire และ Thunderbird บ้างแล้ว
ยุดกลาง ๆ ก็ยังมี Cyrix อีกยี่ห้อหนึ่ง เริ่มจากไหนไม่แน่ใจ แต่ที่เคยได้ยินก็จะเป็น 6x86, 6x86MX และ Cyrix MII ซึ่งปัจจุบันนี้ยังพอเห็นมีขายอยู่บ้าง
มาดู CPU ในแต่ละรุ่นเปรียบเทียบกันดีกว่า
Brand Model Detail
Intel 8086 ?
Intel 8088 ?
Intel 80186 ?
Intel 80286 ?
Intel 80386 (SX/DX) 16-33 MHz Vcore 5.5V.
Intel 80486 (SX/DX2) 25-66 MHz L1=8K Vcore 5.25V.
Intel 80486 (DX4) 75-100 MHz L1=16K Vcore=3.6V.
Intel 80586 (Pentium) 60-100MHz L1=8+8K
Intel Pentium Classic (P54C) 100-166MHz L1=8+8K Vcore 3.3V
Intel Pentium MMX (P55C) 166-233MHz MMX, L1=16+16K Vcore 2.8V
AMD 5x86 L1=16K
AMD K5 L1=8+16K
AMD K6 166-300MHz MMX L1=32+32K
Cyrix 6x86 PR166 Vcore 3.5V
Cyrix 6x86MX PR200-233 Vcore 2.9V
Cyrix M II PR300-333 Vcore 2.9V
CPU รุ่นปัจจุบัน
ทีนี้มาดู CPU รุ่นปัจจุบันกันบ้าง คงจะเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับใครที่กำลังมองหาซื้อ CPU ใหม่ตอนนี้
Brand Model Speed FSB Vcore Interface Techonoly
Intel Pentium II 233-333 MHz 66 MHz 2.8 V. Slot-1 0.35Micron MMX L1=32K L2=512K Half Speed
Intel Pentium II 350-450 MHz 100 MHz 2.0 V. Slot-1 0.25Micron MMX L1=32K L2=512K Half Speed
Intel Celeron 266-300 MHz 66 MHz 2.0 V. Slot-1 0.25Micron MMX L1=32K no L2
Intel Celeron 300-533 MHz 66 MHz 2.0 V. FC-PGA 370 / Slot-1 0.25 Micron MMX L1=32K L2=128K Full Speed
Intel Celeron II 533-766 MHz 66 MHz 1.50 V. FC-PGA 370 0.18Micron MMX SSE Ondie L2=128K Full Speed
Intel Celeron II 800-1000 MHz 100 MHz 1.50 V. FC-PGA 370 0.18Micron MMX SSE Ondie L2=128K Full Speed
AMD K6-II 266-366 MHz 66 MHz 2.2 V. Socket 7 0.25Micron MMX 3DNow! L1=64K
AMD K6-II 350-500 MHz 100 MHz 2.2 V. Socket 7 0.25Micron MMX 3DNow! L1=64K
AMD K6-III 400-450 MHz 100 MHz 2.4 V. Socket 7 0.25Micron MMX 3DNow! L1=64K L2=256K Full Speed
AMD K6-II+ 500-550 MHz 100 MHz 2.0 V. Socket 7 0.18Micron MMX 3DNow! L2=128K
AMD K6-III+ 450 MHz 100 MHz 2.0 V. Socket 7 0.18Micron MMX 3DNow! L2=256K
AMD Athlon K7 500-1000 MHz 200 MHz DDR 1.60 V. Slot-A 0.25Micron MMX E-3DNow! L1=128K L2=512K Half Speed
Cyrix C3 700-933 MHz ? ? Socket 370 ?
Intel Pentium III 450-600 MHz 100 MHz / 133 MHz 2.0 V. Slot-1 0.25 Micron MMX SSE L1=32K ECC L2=512K Half Speed
Intel Pentium III 500-733 MHz 100 MHz / 133 MHz 1.65 V. FC-PGA 370 0.18Micron MMX SSE Ondie L2=256K Full Speed
Intel Pentium III 800-1130 MHz 133 MHz 1.70 V. FC-PGA 370 0.18 Micron MMX SSE Ondie L2=256K Full Speed
Intel Celeron II - Tualatin 1.0A-1.3A GHz 100 MHz 1.47 V. FC-PGA 370 0.18Micron MMX SSE Ondie L2=256K Full Speed
AMD Duron 600-1200 MHz 200 MHz DDR 1.60 V. Socket A 0.18Micron MMX E-3DNow! L1=128K L2=64K Full Speed
AMD Athlon T-Bird 700-1533 MHz 200/266 MHz DDR 1.70 V. Socket A 0.18Micron MMX E-3DNow! L1=128K L2=256K Full Speed
AMD Athlon XP+ 1333-1667 MHz 266 MHz DDR 1.75 V. Socket A 0.18Micron MMX E-3DNow! L1=128K L2=256K Full Speed
AMD Athlon MP 1200 MHz 266 MHz DDR 1.75 V. Socket A 0.18Micron MMX E-3DNow! L1=128K L2=256K Full Speed SMP
Intel Pentium 4 1.3-1.8 GHz 400 MHz QDP 1.70 V. FC-PGA 423 0.18Micron MMX SSE2 L2=256K Full Speed
Intel Pentium 4 1.5-2.0 GHz 400 MHz QDP 1.70 V. FC-PGA 478 0.18Micron MMX SSE2 L2=256K Full Speed
Intel Pentium 4(A) 1.6A-2.2A GHz 400 MHz QDP 1.50 V. FC-PGA 478 0.13Micron MMX SSE2 L2=512K Full Speed
AMD Advance Micro Device
MMX MultiMedia eXtension
SSE Streaming SIMD Extensions
PGA Pin Grid Array
SECC Single Edge Contact Cartridge
SEPP Single Edge Processor Package
SMP Symmetric Multi-Processor
FC-PGA Flip-Chip Pin Grid Array
DDR Double Data Rate
QDP Quad-Pumped Techonology
L1 Cache Level 1 จะอยู่ภายในชิป
L2 Cache Level 2 อยู่ในหรือนอกชิป
On die Cache Level 2 ที่อยู่ในตัวชิป
ก็ต้องบอกก่อนนะครับว่าในหน้านี้ทั้งหมด ผมเพียงแค่สรุปมาให้เห็นภาพและเข้าใจง่าย ๆ เท่านั้น หากท่านใดต้องการข้อมูลของ CPU แบบละเอียด ลึกซึ้งละก็ ไปดูที่เว็บไซต์ตาม Link เหล่านี้
· http://www.intel.com
· http://www.amd.com
· http://www.cyrix.com
· http://www.ibm.com
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)
บทความ
